nehcutei

TI T VLVS LVIIut opinor diuina largitione: quæ ut plura in me cōfert: eome uocat in grandiorem ſui numinis curā. Hæc ſūmatimhabes intelligiſqꝫ ꝗͣ lætus ſim: & ꝗͣ te (ꝗ me amas) oporteatlætū eſſe. Ex Mediolano pridie Nonas Maias.Læticiæ nouæ nūcia familiariſſima.Tam ſum hoc tꝑe lætus mi frater: ut plane geſtiā. Redijtem̄ ex Syria pater meus ditiſſimꝰ. Poſſumqꝫ poſthac nonangi: ut ſolebā futurā uitæ conditionē meditatus. Nam utnō te latet: ꝗbus nō eſt in hoc orbe ſummū æs: ij muſſitāt/diuites læti ſunt. Dices in uirtute diuitias ſitas eſſe. Nec id Iuuenalisꝗdem inficior. Sed ut Iuuenalis inꝗt: haud facile emergūt in umbricioquoꝝ uirtutibꝰ obſtat res anguſta domi. Crede mihi (qd̓ Ouidiusapud Naſonē legit̉ (miſeros prudētia prima relinꝗt: & ſē/ de pontoſus cū re cōſiliūqꝫ uenit. Læticiæ nouæ ſit igit̉ hæc epl̓a ſedfamiliariſſima nūcia: cuiꝰ & te ꝑticipē eſſe uelim: que ama-re adeo me ſcio: ut oīa mea ſint tibi cōmuniſſima. Ex Me-diolano. Nonis Maijs.¶ Leticiæ nouæ nūcia grauis.Qui primi oīm læticias hominū mentibꝰ inſtituerūt: eos(ut Heſiodus docet) ſuperos fuiſſe cenſeo. Nam mœrorē Felioduscerte/ lachrymas/ labores/ languorē/ & reliquaſanimi per-turbationes recte poetæ noctis & Erebi filias declararunt:Eumenidaſqꝫ ultrices ab inferis ꝓdire: quæ nō ſinant iniu Eumenidescūdos conquieſcere: at delectationes a cælitibus traditas:& Charites a dijs ꝓcreatas nō iniuria deſcripſere. Nā quæ Charitesmens inquieta uel ꝑturbata ꝗcꝙͣ poteſt uel recte iudicare:uel nō potiꝰ errore ad iudicandū induci? Vt em̄ Ariſtote/ Ariſtotelesſe teſte: temeritas obeſt cōſilio: ſic rationi ꝑturbatio. Quofit: ut neqꝫ afflictus poſſit nō temere iudicare: necnō ꝑtur-bare. At deus optimus cū mercedē uoluit rite ſibi obtemperantibꝰ polliceri: Gaudete inquit & exultate: qm̄ mer/ Chriſtusces ueſtra copioſa eſt in cælo. Gaudēt & lætent̉ angeli aſſiſtentes ſuperis: Affligunt̉ & torquent̉ dæmones mali dā-nati apud inferos. Læticia quæ nos acceperit noua: eſt ti-bi nūcianda: ut cognoſcas: ꝗͣ me deus foueat. Vbi legebā