TITVLVS XLIIac peſſimꝰ: ſi hæc ſileam: quæ tui commilitones palam ex-hibent æque ac peculiaria doctrinæ bonæ præcepta. Nācū uel ipſam ignores grammaticen ad minimos uſqꝫ cha-racteres componendos. Diſiungis enim in ſcribendo ſyllabas aſpiratas quæ nullam adhibent aſpirādi rationem: re-liqua ſunt apud te barbara: qui poſſim hæc conticeſcerMe uero dicis: non hominum more uiuere. Non eoruminqͣ hominum more me fateor uiuere: qua tua ſequunturueſtigia nebulones: cum iſtud non uiuere ſit: ſed mori. Ateorum quidem ſententia uiuo: qui longe abs te tibiqꝫ pa-ribꝰ abſunt: ꝗ bonis uacant artibꝰ: non ſepeliunt̉ inter epulas: non ſtertūt in lectulis cū ſcortis: non ſunt in teſſera im-pediti ut tu ſoles. Quid em̄ aut cogitas aliud die noctuqꝫaut dicis: aut facis: ꝗͣ eiuſmodi quicqͣꝫ? Qui ſunt tibi ſocij:Gancones: paraſiti: ſcurræ: tabernarij: coqui: fartoreſ. Quibus om̄ia credis tua? Pueris: meretricibꝰ. Vbi ſꝑ uerſaris?In fornicibꝰ: meritorijs: thermis. Imaledicte ac elate: necoībꝰ de te cachinnū moueas: & quæ neſcis: ſaltē diſce. ExMediolano. viij. Rl̓. Aprilis.¶ Inuectiua grauis.Cum ex omni hominum genere deceat illos imprimis deDemoſthe. teſtari: qui mali ſunt: Tum ut docuit Demoſthenes: intermalos ipſos exiſtimandi ſunt illi peſſimi: ꝗ cum omni ſintpolluti ſcelere: quaſi uiri graues atqꝫ cenſores: audēt alios(a quorum moribus bonis inquā atqꝫ innocentiſſimis plu-rimum abſunt) caſtigare: accuſare: dicere perditiſſimos: &Iuuenalis in eos inſolentius inuehi. Ad quos illud Lauronia Iuuenain. ij. ſatyra lis inquit: Tertius ē cælo cecidit Cato. Nam ſi recte conſi-derent̉ illius ſatyri uerſus: Clodius accuſat mœchos: Catilina Cethegum. Et rurſus: Quis tulerit Gracchos de ſedi-tiōe quærētes? Quis cælū terris nō miſceat & mare cæloſi fur diſpliceat Verri: homicida Miloni? Ad teipſū cōuertet hanc ſententiā: & Antoniū dicet illū eſſe: ꝗ coegit ſatyCicerorū loqui. Proinde ſi maluiſſes audire Cicerone dicentem:neminē ad accuſandū debere paratū eſſe: niſi & ad inno-