TITVLVS XXXVIliges: cū recte ꝑcūctabis quātā ex eo caperē uoluptatē.Huius rei (quā nuꝑ amiſi) cōmoditate nulla fuit in uita mihi iucundior.Coaceruatus ſum hac calamitate tot lamētandi cauſis: utdifficilſimum dictū ſit.Fuere in me facta nō aſpera ſolū: ſed oīno īmaniſſima.Tam aduerſa fuit hoc tempore mihi fortuna: ut in omnēcōciderem lamentationem.Si quis daret̉ querimoniæ iudex: meis quæſtibus obtun-deretur.Dies nocteſqꝫ gemo ac crucior: quando tā affectus a fratreſum turpiter.Lamentatio mea neqꝫ ficta eſt: nec nō ex corde ꝓuenit.Non minus langueo qͣꝫ lamentor: cū tam opportuna mi-hi ſuſtulerit caſus: erumnaqꝫ ſucceſſerit.Titulus. xxxvj.¶ Hortatoria familiaris.Hortor ego te quidē ꝓ mutua inter nos charitate: ne ꝗdea in re lamenteris quæ tibi cōmunis eſt cū multis. Quisenim in orbe uiuit: nec eiuſmodi caſibꝰ eſt ſubiectꝰ? At cōſtantiam indue Marij: quē nunqͣꝫ aiunt uel in aduerſis fle­ Mariusre uiſum: uel in ꝓſperis ridere. Admonuit nos quoqꝫ Tragicus ille Seneca: Rotat omne fatū: & rurſus extat illud: Seneca inres deus noſtras celeri citatas turbine uerſat. Nū iraſceris hercule fuaut quereris in ſuperos? At eoꝝ aut iuſſu aut ꝑmiſſione renti.fiunt hæc oīa? Quid ſi tuū aliquod eſt ꝓmeritū in Iouē crimen: multo maiorem acerbiorēqꝫ pœnam? Ego te hortorad ea uirtutū munera: quæ ſanitatē efficere dicebat Stra/ Stratonicꝰtonicus. Nam cū eſt ꝑturbata mens noſtra uel cupiditateuel dolore: ſuccurrit philoſophia facitqꝫ ualitudinē bonā.Ad hanc te hortor quæ uirtutū eſt pleniſſima: quibus ꝗ ſededit: nequit dolere: nequit nō lætus ac iucūdus eſſe. Va-le. Ex Mediolano. iij. Kalendas Martias.¶ Hortatoria familiariſſima.Ad uirtutē ego te hortor: ut eū te præſtes quē te parētibꝰm 4