iritlepemujxitiniutltilit

TITVLVS XXXIIanimo agēdiqꝫ lingua nō ꝓplexa. Verū cui deeſſent hacin cā uerba: ei certe ſoli qui mutus ſit aut penitꝰ elinguis.Nihil potuimꝰ nos quidē optare: qd̓ abs te ul̓ non orato:nō reꝗſito: nō ſimus aſſecuti? Tu nos hoſpitio ꝑhumanetā excepiſti ꝗͣ uirū aliquis noſtrū auſus eſſet cupere. Nullūomiſiſti genus officij: quo nos nō inſigniueris. At neqꝫ noſtra te docuit id efficere familiaritas: nec antiqͣ uirtus: neculla ꝓfecto cauſa: qͣ quicꝗͣ deberes nobis. Ad ea te coegitſola beneficētiæ tuæ cōſuetudo (quæ talis eſt) ut neminēprætermittas cui nō te præbeas hoſpitalē. Eſt igit̉ noſtrūdeinceps munus: ut cū tibi plurima debeamꝰ: multo ueli-mus debere plura. Quo ſumꝰ pacto: parē gratiā relaturi?Vita hæc tua eſt nō fortuna ſolum. Vtere nobis poſthacnō ſecus ac tuis. Bn̄ uale. Ex Ml̓o. xv. kalēdas Martias.¶ Regratiatoria familiariſſima.Redijt ad me puer meus: qͣqꝫ diligēs in eius te præſtiterisexpediendā cam: retulit. Feciſti qd̓ ſperabā te facturū eē.Sciebā em̄: ꝗͣ ſoleres eſſe meus. Quid meū te dixi? Immo-bonorū omniū. Habeo & ago tibi gratias immortales: &ſi qn̄ fuerit tibi noſtra opus oꝑa nō recuſabo referre. Ꝙqͣſcio nihil eſſe mihi tantū: uel fortunarū uel ingenij: ut partibi præberi poſſit gratia. Verū ubi cætera in hac referenda gratia deficiēt: uoluntas certe nunqͣꝫ deerit. Bene ualeEx Mediolano. xiiij. kalendas Martias.¶ Regratiatoria Grauis.Qui genus inuenerunt officij: quo munificos beneficoſqꝫſeſe uiri præſtarēt in uiros: ut mutua uiueret̉ beniuolētia:ijdē edixere leges: quibꝰ & haberi gratiæ & agi: & referriparit̓ poſſent. Ex quibꝰ Aeſchinē apud Atheniēſes imitā/ Aeſchinesdum eſſe duco: qui dixit nullum eſſe tam abiecta cōditio-ne: qui ulla uitæ parte nō poſſet exhibere ſe nō ingratumbenedicendo ſaltem referret officiū. Nō parum eſt em̄ apleriſqꝫ muneris: ut laude reponatur officio Nam ut Pli­ Pliniusnius docet) qui poetæ uel urbium ac principum: uel pri-uatorum laudant uitas: maximis eos muneribus donant