XXVIITITVLVSClientalis familiariſſima.Ego tuus ſum cliens: tu patronus es meus. Nihil meū eſtquod ad te non pertineat. Agitur: ut non neſcis: iſtic meacauſa de ijs prædijs: quæ iure poſco hæreditario. Exercepro ingenij tui doctrinæqꝫ præſtantia: qd̓ uoluere iuriſcō-ti patronatꝰ ius eſſe. Vtem̄ creatus abs te cenſeo qn̄ me inclientelā admiſiſti: ſic mihi nō conſiliū debes ſolū: ſed fauorem ac auxiliū. Fac ut omnes intelligant: ꝙ eū te mihi præſtitiſti quē ſolitus es hactenꝰ reliꝗs præſtare clientibꝰ. Nulli em̄ cedo beniuolentia in te ſingulari ac inconcuſſa fide.Sunt alij fortaſſe tibi clientes ditiores: meliores corpore:nobiliores genere: at nullus tui amātior. Ex Mediolano.iij. Nonas Februarias.¶ Clientalis grauis.Cicero Cum clientes haberet Siculos Cicero: dicebat ſe non mi-nore Sicanos ſequi fauore debere ꝗͣ Romanos: cū cliēte-læ inter prima potiſſimaqꝫ fortunæ bona ſolerēt numera-Alcibiades ri. Alcibiades aūt ille tantus uir & imperator: nō exiſtima-uit contra legē fieri: ſi cū imperio clientes Focaces tueret̉.Melciades. At Melciades in Lemū Leſbūqꝫ idem factitaſſe perhibetur. Quis em̄ uir bonus nō amet clientes: quos uidet in ſeparatos nō minus qͣꝫ filios? Quid ſi filij nonnunꝗͣ deſerūtea tempeſtate patres: qͣ deberent in eos eſſe pientiores &charitatis pleniores? At clientes inuēti ſunt nunꝗͣ patro-Aſchlepius nos dereliquiſſe. Quare iā trito dicūt: illud Aſchlepiadeū:filiū da mihi bonū: ſeruūqꝫ fidelē: clientē ſemper ego red-dā optimū. Itaqꝫ cū Romæ inuēti fuerīt ſerui mali: ſeditio-ſi: factioſi: a clientibus eſt adiuta reſpublica. Societati ſum-ma debet̉ fides: multo clientelæ maior. Nam ad tempusinterdū ſocij: ꝑpetui ſunt clientes. Socios nōnunꝗͣ eos iū-gimus ꝗ hoſtes aliqn̄ fuerint: ut & apud græcos: & apudlatinos legimus plurimos. At clientes nunꝗͣ aſciuimus nōbis: niſi quorū & cognita fuiſſet erga nos beniuolentia: fi-des ac deuotio: & quos intellexerimus noſtrum aſſidueſtudioſos. Itaque cum mea iamdudum familia ſit omnis