TITVLVS XIIIIannumeraret̉: quorū omnes erāt cōmunes cauſæ. Eodēfere cōtendēdi genere: amicūqꝫ ſibi præferēdi cognituseſt apud Dianā illā Turicā: cui a Thoane uiro EphiginieOreſtesſolebat alter ex hoſpitibꝰ īmolari: cogniti ſunt Oreſtes &Pylades ac ſeruatus uterqꝫ. O iucundiſſimū amicitiæ ge­ Pyladesnus: quod neqꝫ lætos deſerit: nec mœſtos: nec magis uitæcedit qͣꝫ morti. Quid ſi potius in luctu ac rerum acerbita-te uerum cognoſcitur cōmūnis amicitiæ fundamentū acSapphorobur qͣꝫ in exultādo? Nā ut Sappho: in aduerſis optimiſunt amici. Nam ꝓſpera ſemꝑ amicos habēt. At ut Sene/ Boetiusrinus ait: Qui cecidit: ſtabili non erat ille gradu. Vos in eūeſtis religionis noſtræ ſacerdotē ac theologū inuecti: om-niqꝫ hunc contumelia iniuriaqꝫ inſectati: qui ut uir doctiſſi-mus eſt: atqꝫ omni probitatis: innocentiæ: integritatiſquegenere ſplendidiſſimus: ſic mecū ea coniunctiſſimus ami-citia: ut cōmunia mihi ducam huius ſingula. Iniuria nō eſthic igit̉ unus a uobis laceſſitus: at & ipſe cum illo mihi propriam illatā iniquitatē eſſe duco. At qui deſpexiſtis eū ta-iem ac tantum: cōtemetis & me pariter: nec a me magisuobis eſſe cenſebitis metuēdum: ꝗ ab ipſo timueritis. AtVir. j. ænei.qd̓ primū eſt: occurrat uobis Virgilianū: At ſperate deosmemores fandi atqꝫ nefandi. Nec exiſtimetis: quia non-Valeriusdum uos plectit: oblitum uos eſſe Chriſtū. Nā ut Valeriait: Lento gradū ad uindictā ſui diuina ꝓcedit ira: Tardi-tatemqꝫ ſupplicij grauitate cōpenſat. Verum & hominesnos haud cenſeatis tā eſſe uel rationis expertes: uel humanitatis: ut neſciamꝰ: nolimuſqꝫ docere ꝗͣ inique tulerimꝰ:& infenſi feramus: ut inulta hæc remaneat iniuria. Cōmu-nis amicitiæ cauſa: uitā meā & rem omnē in hoc uindictægenus debere me conferre: nō neſcio: at contra ſcio mihioēs defatigandas propinquitates: ut eis ſim adiumentoqui uel mihi profuere uel amico: cuius cōmunem cauſamſemꝑ ago. Quod ſi id nō ſeruaret̉: fruſtra pro ulciſcendaPatrocii morte: apud Homerū æacides ſe prælio inſecu/ Homerustioniqꝫ aſciuiſſet Hectori: a qua iureiurando iratꝰ in Aga-