TTTTVLVS VIIIcūcta mēbra ſingulari pace bona cōueniant: Ita cōcordia:Saluſtius ut Saluſtius inquit: minime res creſcūt: diſcordia maximeChriſtus dilabunt̉. lmitemini O diſcordes animi: chriſtū pacis largitorē inquientē: Pacem meā do uobis: pacē relinquo uo-bis. Ꝙ ſi pietas genus ipſū ad beniuolentiā cogit: om̄is eſtimpietas exagitāda: quæ uos uobis rebelles reddit. Nonpoſſunt igit̉ eſſe uiri boni qui te diſtrahūt a pace tibiqꝫ diſſuadent officiū paciſ. Ego nedū ſuadeo ut pace cū fratribꝰgiuas: ueꝝ etiā oro atqꝫ obſecro malis cū pace decem: qͣ diſcordia mille cū illa quiete tueri queas: Hæc nec inquietꝰtibi cōparare: nec cōparata ſeruare. Bene uale. Ex Mediolano ſexto Idus Decembris.¶ Suaſoria grauis.Omnis ſuadendi ac diſſuadendi ratio & argumētatio in-de naſcat̉ opus eſt: ut & utile & honeſtū quod eligit̉ cæteriſqꝫ præfert̉ intelligendū ſit. Omnem enim incōmodita-tem atqꝫ turpitudine euitandā quis nō eſſe ducit: niſi mentis egenus ac ab omni humanitate uæhemēter abhorrēs?Plato Quaobrē cū Plato rogaret̉: quid nā ſibi uideret̉ idipſumturpe cū utilitate cōiunctū? Poteſt ne inquit cū morte uitaCicero cōiungi: aut unda cū flāmis? Cicero uero & ſi uoluit poſſeillā utilitatem appellari: quæ ab honeſtate diſiuncta foret:cū Panætio tamē ſentiens aliquid dicit utile uocari quodturpiſſimū foret: ut lucri gratia turpem aut ſordidū ſequiTheophra/ quæſtū. At ut Theophraſtus expreſſe cōplexꝰ eſt: Honeſtas omnis ea eſt: quā primā ſequi debet: qui uerſat̉ in conſtusſultando: mox eā utilitatē quæ ab honeſtate naſcit̉. NamAriſtoteles Ariſtoteles triplicia inquit præmia uirtuti comparata/ di-uitias/ honorem & gloriam. Nunc quærimus hæc ne tibiDe ingreſſu comparanda ſint: qui religionem es ingreſſus? Diſſuadenreligionis tes iſti negāt te quicꝗͣ eſſe lucratū: amiſiſſe uero plurima:qui cum diues in mundo fores: diuitijs ceſſeris: cum ho-noratus apud principes: quaſi non notus in religione uer-ſeris: cū gloriæ perpetuæ diues: nūc eius non pauper ſolūſed egenus: ſed medicus. Audi ꝗͣ ego ab iſtis diſſentiam.