TITVLVS IIIIcriminis auctor. Inuidiæ me tela ſunt inſectata: quā ſic Ci/ Cicerocero diffiniuit: Inuidia eſt ægritudo alieni boni. Cōmuniseſt hæc peſtis procerum ualitudini paratiſſima. Nam ut illud eſt Senecæ: Feriūt ſupremos fulgura montes. Nemo Ieneca inme ex patria pepulit: cum ſim ubiqꝫ terraꝝ atqꝫ gentiū be tragœdiane: ac cū uirtute uiuens patriā inuenturus. Neqꝫ erat illapatria: quæ nō mihi ſed ſceleſtiſſimis pluribꝰ eſt cōmunis.Cōſiderabis deniqꝫ ex maximo fluctuū turbine in trāquilliſſimū te portū perueniſſe: hoc eſt ex ſumma difficultateſuſurronū: murmuratoꝝ: inuidorū: detractorum: decoctorum: delatorūqꝫ quibus abundat tua patria: in optimumconuentū bonorū ciuiūqꝫ præſtantiū profectū eſſe. Hæcſcio tibi eſſe perſpectiſſima: nec ꝙ ea ignoras ad te ſcripſi:ſed ut in receti uulnere amiciſſimi medici officio fungaruel nō uocatus accedā ad medicandū. Cura ut ualeas.¶ Conſolatoria pro exule familiariſſima.Quod exulem te proſcripſerint inuidi atqꝫ improbi qui-dam: qui tuæ laudis maieſtatem non poterāt tolerare: nedoleas amice optime. Sic enim ab illis fieri ſolet: quos diſſimilitudo morū atqꝫ ſtudiorum reddit inimicos. Quō po-teras illis eſſe gratus: qui ſūt om̄i uitio polluti? ſure te igit̉noluerūt ſecū eſſe: que ſciebāt ſceleꝝ ſociū habere nō poſſe. Viues cū illis & diutiꝰ & fœlicius quos iſtic inuenies tuiſimiles: probos inꝗͣ & iuſtos: quoꝝ ſocietas & cōſuetudopoterit omni te ſemper moleſtia liberare. Vale.¶ Conſolatoria pro exule Grauis.Ꝙ exiliū lugeas quaſi rem moleſtiſſimā & quam nequeastolerare: uolui miſcd̓ia quaſi ad te recreādum cōmoueri:quippe qui nō poſſum aliqn̄ humanitatis officio nō fungi.Cum ut inꝗt Terētius poſſim dicere: homo ſum: humaniTerentiusnihil alienū a me puto. Docet & nos Apoſtolus inquiens Apoſtolusdebere nos gaudere cū gaudentibus: & flere cū flentibꝰ:& ne humanitatis officium turpe ſit: nec gaudium uel fle-tus ſine recta ratione. Nam ꝗͣꝗͣ omnis paſſio improbandaeſt: cum cōtra rationem niti uideatur: tum eo eſt fœdior: