TTTVLVS IIIISapiētis cōſilio patiēter ferēda ſūt aduerſæ fortunæ tela.Immoderatata tempeſtate nullus fortis deiecta mente iacuit: ſed eo fortior factus eſt.Cum animi uirtute toleranda ſunt fortunæ bella.Qui patiētiæ loricā induit fragilitatē fortunæ nō metuit.Solet animi magnitudo tunc eſſe præſtantior: cum occurrunt pericula grauiora.Nihil eſt in aduerſitate deſperandū proſperitatis.¶ Titulus quartus.¶ Conſolatoria pro exule familiaris.Legi tuam epiſtolam nō minus iniucūde ꝗͣꝗͣ tu uideris impatientiſſime ferre: ꝙ extra patriam urbem cogaris exu-lare. Vbi nā tua ſolita prudentia nūc latet? Nonne iampridem intellexiſti nihil eſſe dolendū: quod neqꝫ famā apuddoctos & probos damnet: nec gloriam faciat eſſe apud ſuperos diminutam? Quis em̄ uir bonus eſt qui non manifeſto cognoſcat nullo te tuo crimine factū exulem: ſed inui-doꝝ delationibus & improborū ſtudijs? Quod ſi quo fa-ctum id eſſet tuo ſcelere: cauſam exilij tui nimirum dolen-dam tibi eſſe cenſerem. Nam in hominū coronā uenirescriminandus & aſſidue impietatis accuſandus: & rei famaquæ in te notāda eſſet iure ac merito: nec poſſet ab homi-num clariſſimoꝝ iudicijs reuocari: nō eſſet abs te ſine tuislachrymis audiēda. Stimularet em̄ te cōſcientia quæ anteoculos poneret nefas qd̓ patraſſes: doceretqꝫ te tuæ cul-pæ pœnā lucrari: eſſet intolerabilis exilij pœna: ſed intolerabilior certe cōſcientiæ culpa. Me miſeꝝ diceres tecū loquēs ꝗd cogitaui? ꝗd ſecutꝰ ſum? ꝗd uolui? ꝗd erraui? quāpœnā ſceleri dedi? ubi patria? ubi penateſ? ubi ſolatia? ubiclientelæ? ubi reliqua mihi in urbe ſuauiſſima? OmniumSoetius memor eſſes: meritoqꝫ illud Boetij poſſes in te cognoſce-re: Infœlicitatum omnium peſſimum eſſe genus ſe memi-niſſe fuiſſe fœlicem. At nunc cum intelligas erraſſe te ni-hil: ſic dices ad te cōuerſus: Ego nihil commiſi ſceleris: de-cepi neminem. Neqꝫ fidefragus dici poſſum: nec alicuius