VITVLVS IIIquoniam ſatis intelligo ad te conſolandū in hac re nullū argumentū incognitū eſſe tibi quæ ſcripſi: non arbitreris uttibi conſulā eſſe miſſa: ſed ut declarē non eſſe me īmemo-rem pietatis in te meæ. Vale.Conſolatoria pro re perdita familiariſſima.Accepi naufragiū tuum: & ut perturbaris eam ob rem intellexi. Certo conſolarer te pluribꝰ argumētis: niſi pro noſtra familiaritate te cognoſcerem: ut inꝗt Horatius: intus Horatius& in cute. Itaqꝫ ſcio te prudentē: facileqꝫ intelligere fortu-næ quæ appellantur bona nullius eſſe propria. Ꝙ ſi terrain his rebꝰ nemini fidem ſeruat: quantominꝰ ſeruabit pontus: cui qui ſe fidit: ut Iuuenalis ait: eſt digitis a morte dela Iuuenalistus quattuor aut ſeptem. Tantus eſt hiatꝰ in pelago: ut aſſidue ſubmergant̉ rates. Sed quid leuius qͣꝫ ſe committe-re gentis quorum continua mutabilia quanta ſint: qui ne-ſcit homo non eſt? Eiuſcemodi naufragia quotidie fiunt:fortunæ nulli ſunt æterni comiteſ. Amiſiſti rem nō tuā: qd̓ſuum erat fortuna recepit. Virtus tua conſilio & rationetibi modo ſeruetur & augeatur: nō deerit propediem resamplior atqꝫ magnificentior. Hæc ſatis: quod reliquū eſt:me habes: cuius rebus omnibus æque uti poſſis ac tuis.Vale.¶ Conſolatoria pro re perdita Grauis.Et prius acceperam neſcio quid: & nunc factus ſum certi-or naufragio te rem non paruam amiſiſſe: proptereaqꝫ mirifice angi. Haud recte ſaperent: ꝗ tecū beniuolentia iun-ctis hoc aduerſus te fortunæ uulnus dolendum admodūcenſerent. Ego uero ꝗͥ & ſi non ſapio: curo tamen ſapien-tum imitari conſilia: neqꝫ dolendū eſſe arbitror cuiqͣꝫ hūccaſum qui te amet: nec tibi uel ferendū iniqua mente uelcenſendum inopinati quippiam accidiſſe. Quis eſt enimBona for-qui dicere poſſit ſuū eſſe quod fortuna largiri ſolet? Nantunæliue maiorū exempla ſequamur: ſeu ueterū ſententias au-diamꝰ: qͣꝫqͣꝫ ad uirtutes exercendas ſunt hæc quæ dicunt̉fortunæ bona neceſſaria: neqꝫ tamen in corpore neqꝫ in