MineruamdocereDe inſinua-tione ſecunda parteexordij

PRAECEPTA ARTISciue: qui maxime ſuæ patriæ debet: Nunc in eundem agocauſam meā ciuilē quidē: nō capitalem. Hæreditatē petijprimā. Nihil ſe debere mihi dixit: a quo eſt alias capitis iniudicijs accerſitus repetundarum. Cauſa mihi eſt tam honeſta: ꝗͣ ei turpis. Cur uobis qui omniū eſtis æquiſſimi: ambiguū uidet̉: pro me eſſe iudicādum? Non proſequar: nequod inuentore dicit̉: uerboſus uidear Mineruam docere. At ut eſtis non docti minus ac prudentes: qͣ iuſti: Attē-dite per īmortalem deū: quibus ego rationibus ac legibꝰmihi nō ſolum decernendū: ſed plane decretā hanc hæreditatem arbitrer. Paucis admodū me abſoluā: nec quicqͣiccirco hac in re tangam: qd̓ uos ulla ex parte latere poſſeducam: ſed ut aduerſariꝰ audiat: quæ non intelligit: cognoſcatqꝫ quibus argumentis moueri ſolent ad iudicandumuiri docti & ſapientes.¶ De inſinuatione.In inſinuatiōe ſeruant̉ eadem: quæ & in reliquis exordijs:ſed qm̄ nequit animꝰ auditoris ſtatim & recte ad audien-dum apparari: ſit pedetētim & indirecte: qn̄ cauſa turpiseſt: aut auditor eſt perſuaſus ab aduerſario: aut defatiga-tus audiēdo: & fit fingendo uelle aliud dicere: ꝗͣ quod di-cendū eſt: quādo cauſa eſt turpis: & paulatim deſcēderead rem: quādo autē eſt ꝑſuaſus: cū aliqua uæhemēti criminatione de aduerſario: cū aūt eſt defatigatus cum aliquafabula: cauillo: uel facetijs: hoc modo.¶ Exemplū de inſinuādo apud auditorē in cauſa turpi.Non nego princeps optime plurimū erraſſe Gaium: quituā læſerit maieſtatē: eſſeqꝫ tantū nefas acerbiſſime plectedum: in eumqꝫ debere nō te ſolū uæhemētius animaduertere: ſed uniuerſum hūc populū omni telorū genere irru-ere. Quid em̄ cōmitti pōt a quoꝗͣ ſceleratiꝰ aut importu-nius ꝗͣ ſi quid in principem cōmittat̉: præſertim adeo perhumanū atqꝫ ꝑbenignū: a cuiꝰ incolumitate omnis noſtrapendet incolumitas? Id ut nefariū eſt ſceleris genus: ita innullo tolerādum: Verum ubi tuam ſoleo mecum animo