FRANCISCI PHILELEIhennam ignis animāqꝫ & corpuſ ibi perdere. Atqꝫ illud quoqꝫ per-ſpicuum eſt ſi animus interiret: ex eo effici nihil poſſet: At quicquideſt naturali cauſa uiqꝫ generatū nunqͣꝫ perit: quin inde aliquid pro-ducat̉: ut ignis ubi ligna cōcremarit: & carbones ex lignis: & cinerē& uapores flāmeos efficit. Quo fit: ut nihil arte pereat: quin aliꝗdinde ſit reliquū. Id autē de aīo dici nequit: Is em̄ ſi pereat: relinqui-tur nihil om̄ino. Videmus inſuper uirtutē omnē inſtrumentalē de-bilitari in ipſius inſtrumēti debilitate: eandēqꝫ perire ubi pereat in-ſtrumētū. Ita oculis auribuſue debilitatꝭ: audiēdi ac uidēdi uirtꝰ debilitat̉: eadēqꝫ perit: cū ea pereūt inſtrumēta. De mētali aūt ui acci-dit ml̓to ſecꝰ. Nunqͣꝫ em̄ neqꝫ debilitat̉: neqꝫ perit ex cuiuſqͣꝫ inſtru.mēti uel amiſſiōe uel debilitate: etiā ſi qn̄qꝫ eius agilitas ob imagi.nandi uim interceptā ceſſare uideat̉. Nec itē illud ignorat quiſqͣꝫ: qom̄ino ſtultus nō ſit: Quicquid forma utit̉ infinita ac nullis terminis circūſcripta: id corporeū eſſe nō poſſe: cum om̄e corporeum formā habeat & finitā & ſuis terminis circumſcriptā. Atuniuerſale uimultiplicatiōis dicimus infinitum: quodqꝫ neqꝫ ſit terminatū communitate: neqꝫ finitum quantitate. At mens cū in intelligendo hu-iuſmodi formā habeat ipſum uniuerſale: relinquit̉ eam eſſe & ſim-plicem & ſeparatā: ac ob eam rationē etiā īmortalem. Nam quidſim longior in animoꝝ noſtroꝝ probanda īmortalitate: quæ illoꝝdumtaxat mentes nō capit: qui aut ſtulti ſunt: & ita ſimiles iumentoꝝ: aut ſcelerati & impij: atqꝫ proinde īmaneſ: adeo ut diuinā uimEpicharmus quoqꝫ negēt om̄ino. Haud em̄ ſcio quid Epicharmus ille comicusſibi uoluerit: cum ait: Homo & concretum eſt quiddā: & diſcretū:atqꝫ abit: unde uenit rurſus terra in terram: ſpiritus autem ſurſum.Quid horum triſte? Nihil. At ego ita hominem eſſe concretum ar-bitror: ut & animo affirmē immortali conſtare: & corpore interituidebito: quippe ꝙ compoſitum ſit ex quattuor elementis: propor-tione quadā non arithmetica: neqꝫ geometrica: ſed mulica potius:Quæ tantā uim habet in uiui hominis corpore: ut animū AriſtoteAriſtoxenu:lis diſcipulus Ariſtoxenꝰ nō dubitarit harmoniā eſſe: definire. SedHarmonia animus qui uitam dat corpori: & id ſua præfentia regit atqꝫ modeAnimi defini ratur: aliud nihil eſt mea quidem ſententia qͣꝫ creata ſubſtantia ſpi-ritalis ſimplex: ratiōis intellectuſqꝫ particeps: quæ ſeipſam mouēs:naturale inſtrumentaleqꝫ corpus tamdiu afficit ea ui: quæ & uita-lis eſt: & ſenſibilia admittit: quo ad eorum natura capax elementaProbatio ex lem conuenientiam ſeruat. Huiuſmodi inqͣꝫ animū æternus: & im-cōmuni homi mortalis deus immortalem creando infundit in corpus humauū:& infundendo creat. Quam animorum immortalitatem ut indu-nū opinione