ieiunium. qꝛ cibum ipſe non cupit. non ꝓpter caſtitutem. qꝛ feminam noncognoſcit. nec ꝓpter oracōis vigilias. qꝛ ipſe numꝙͣ dormit / nec propt̓ de-tionē pecunie/ qꝛ nūqͣ pecuniā in burſam ponit Solū autē propt̓ hūilitatēquā videt hoīem ẜucrē in terris/ quā ipſe in celo ẜuare contēpſit Ierciopropt̓ ſingulare oꝑis v̓tuoſi ꝯtrariū. nā ꝯtrariū hūilitatis eſt ſuꝑbia queſingulariter ſic deſtruit oīci oꝑa v̓tuoſa vt eciā bonis oꝑibus inſidiet̉ vt pereant Vnde augꝰ ſcribens ad comitē bonifaciū d̓t/ ſingulariter tibi cauenda eſt ſuꝑbic. qꝛ dycibolus ſuꝑbia tumidus ſic ait In celū cōſcendā ⁊ eroſil̓is altiſſimo. xp̄s benignitare hūilis dicit/ formā ẜui accipiā/ ⁊ hobitu erovt hō. dyabolus ꝑ pharaonē ait/ neſcio dn̄m et iſrahel nō dimittā. xp̄sꝑhūilitatē d̓t Scio eū/ et ſi dixero/ qꝛ neſcio eū / ero ſimilis vob̓ mēdox. dyabolꝰ ꝑ ſuꝑbiā d̓t Ned ſūt oīa et ego feci eci. xp̄s d̓t Amneipſo nōpoſſū facere quicꝙͣ. ſꝫ eſt pater qui menet in me et ipſe facit ōnic opera Quarto ꝓpt̓ſingulare p̄mium. exponens em̄ criſoẜ. illud verbū luce. xviij. Omnis quiſe exaltat humilicibitur ⁊ qui ſe humiliait exaltubitur. dicit. ꝙ ſicut faſtꝰīllatio ab ipſis celis poteſt deprimere nō cauentē/ ſic hūilitas ob ipſo abyſſo peccatorē hoīeꝫ hꝫ ſublimare/ hec em̄ pre phoriſeo publicanū ſaluc-uit. latronē ante cpl̓os in parcidiſū induxit. Et ſubdit ſi iuxte magna delicta hūilitas poſita fuerit tam facile currit vt ſuꝑbie iuſticiā trāſecit Sivero iuſticie ⁊ ſanctitati eā coniūxeris quo nō ibit. aſſiſtet em̄ ipſi tribunali diuino in medio angeloꝝ cum multa fiducia/ ideo ꝓpter ſingulare ma-giſteriū ꝓpter ſingulare de accuſatore ſuppliciū. ꝓpter ſingulare operis v̓tuoſi contrariū ⁊ propter ſingulcire preimū; humilitus eſt ſingularis virtus int̓ omnes alias/ et ideo ſingulairiter per ipſaꝫ ꝯfeſſores poſiti ſunt inꝑfectionis ſtatu ¶ Ad primū ergo eſt dicēdum ꝙ deus ẜm naturam diuinā eſt ſimpliciter perfectus in quo aggregantur perfectōnes omniū generū. ideo ẜm naturam diuinā nō ꝯuenit ſibi humilitas. ẜm vero naturā eſſumptā factus eſt obediens vſqꝫ ad mortē Homo vero ꝙͣuis ẜm ſuā naturam ſtatū vel tempus poſſit dici ꝑfectus in comꝑatione tamē ad deū ſemꝑinuenitur deficiens. ideo r̄ſpectu eius conuenit ei humiliari ⁊ omnibus ꝓpter ipſum ¶ Ad ſcd̓m eſt dicendū ꝙ in quolibet homine poteſt conſiderariillud quod dei eſt et illud quod hominis eſt. Quantū vero ad illud quoddei eſt; in quolibet homine ſi ſibi exhibetur humilitus non exhibetur ſibi ſꝫdeo. Quantū vero ad illud quod hominis eſt et ſi defectus et peccatum inipſo videctur ſemper tamen ẜm augͥ. debemus in ipſo conſiderare eſſe aliquod donū quo nobis ſuperior eſt vt non fruſtra dicat apoſtolos in humitate ſuperiores ſibiinuicē arbitrantes ꝙͣtumcūqꝫ donū quo ſuperiores eſſe videmurſit manifeſtum eſt. et donū quo vobis alij videntur inferioresſit occultatum ¶ Ad tercium eſt dicendum. ꝙ iuſticia illa legalis que eſtI