cerminat̉ ad illud cui vult bonū. et iſte eſt amor amicicie qui excedit amorem illū concupiſcencie in amantis terminacōe Scd̓o excedit in diuni p̄cepti obẜuacōe Cum em̄ precipit̉ nobis vt diligamꝰ ꝓximos noſtros ſicut noſipſos nō ſic accipitur talis modꝰ diligēdi vt ipſos proximos dilicomꝰ in qͣntum nobis in noſtrū vſū veniunt qꝛ ſic nō dilige̓mꝰ eos ſicut nōsipſos. ſicut nō diligimꝰ equū vel mulū qͥ ī noſtꝝ vſū veniūt. ſꝫ inoigis diligimus nos qͥbꝰ talici optamꝰ vt ex eis cōſeqͣmur vtile vel dilectabile Intelligit̉ ergo modꝰ diligēdi proximoꝝ ſicut noſipſos vt eis velimus fidem coritarem et eternā felicitatē que nobis volumus Alic autē tēporalia bona qͥbꝰ ad illa perueniamus. modo quo dicebat cpl̓s nō quero qd̓ michi vtileeſt ſed qd̓ multis vt ſalui fiaant et iſte eſt cimor amicicie nō cōcupiſcencie.Tercio excedit in diuine bonitutis cōmuniccicōe. Nodus em̄ diligēdi quodiligimus proximū deriuatus eſt q dilectōe dei qua ipſe diligit nos. Sedipſe deus diligit nos dilectōe amicicie. qꝛ vult nobis ſua bona. Igit̉ et noſter modus diligendi in hoc ꝑfectus eſt vt ꝓximos noſtros diligamus qꝛeis volumus bona; dilectōne amicicie. incigis ergo qimor amicicie ꝙͣ cōcupiſcencie confeſſores conſtituit in ſtatu ꝑfectōis cū iſte fit ꝑfectior ¶ Ad pͥmūergo eſt dicendū ꝙ deū dilige̓ vt ei velimꝰ bonū poteſt intelligi dupliciterPrimo vt ei velimus bonū ꝑ ſui cōſecucōem vt conſequat̉ aliqd̓ bonū quoipſe coreqt et ſic planum eſt ꝙ nullum bonum poſſumus deo opture cū ſitbonum infinitum quod nec augeri nec iminui poteſt Secundo ꝙ velimusei bonū ꝑ ſui cōmunicricōeꝫ et ſic ei velimꝰ bonū Dicit em̄ dyoniſiꝰ ꝙ cimormouet deū ⁊ nō ꝑmittit eū mane̓ ſine germine ſꝫ mouet eū ad ꝯmunicūdūſuai bona ¶ Ad ſcd̓m ē dicendum ꝙ ceritas et bona ſpūalia ſunt maxiinei bona formolit̓ quibꝰ homo ꝑficit̉ in vita ſpūali Sed ſubſtancialiter⁊ finaliter t̓minatiue nō diligunt̉ niſi ꝓpt̓ nos et ꝓximos noſtros quibꝰ illa optumꝰ. ¶ Ad terciū eſt dicēdum ꝙ temꝑalia et quecūqꝫ alia que poſſūt venire in noſtrū vſū. nō poſſūꝰ dilige̓ dilectōe amicicie. vt ibi t̓minet̉dilectio. ſꝫ diligimꝰ eci tūāꝙͣ inſtrum̄to quibꝰ nos vel ꝓximi nr̄i poſſūt v̓tuoſe cige̓ ⁊ oꝑa ſuꝑerogacōis exerce̓ ad cultū diuinū ipſa ordinādo vel pauꝑibꝰ erogando. ¶ Ad. iiij. eſt dicēdum ꝙ hoīem dilige̓ ꝓpt̓ ſe et nō in ordinead aliud poteſt intelligi duplicit̓. Primo ꝑticipatiue et ſic ipſe homo ꝑ ſediligit̉ et eſt illud cui ꝑ ſe volumꝰ bonū Eſt em̄ ꝑticens immedicite diuinebt̄itudinis. Scd̓o t̓minatiue. et ſic plcnū eſt ꝙ nō eſt finale bonū in qͦ terminatiue noſtrā ſpē debecmꝰ ponere ẜm quem modum loquit̉ apoſtolꝰ inverbo allegato.D tercium ſic procedit̉ videt̉ enim ꝙ plus poſuerit confeſſores in perfectionis ſtatu temporaliū carencia quam corporis continencie dicitaipoſtolꝰ .i. thimo. vj. ꝙͣ radix omniū maloꝝ eſt cupiditas. carencia ergo