Sꝫ dumuẜ. negat in criſto fuiſſe ſeruitutem. ergo in eo non fuit obedientia In contrariū eſt qd̓ ſcribit̉ philipp. ij. humiliciuit ſemetipſū ꝓ nobisfactus obediens N. dicēdum ꝙ neceſſariū eſt ponere in xp̄o fuiſſe obedientiam ꝓpter triai Primo ꝓpter primi peccati vitationeꝫ et ſatiſfactionemPeccatu em̄ quo totum humanū genus eſt dampnotū fuit primi ade carnulis inobedientici. ergo virtus que tale peccatum vitatur et ſatiſſit ꝓ inſo debet eſſe ſecundi ede ſpiritualis obedientic Hanc racionē cipoſtolus qſignat ad roma. v. dicens Sicut per inobedientiā vnius hominis peccatores cōſtituti ſunt multi. ita per vnius obedientium iuſti conſtituūtur multi Secūdo ꝓpter ſcicrificij acceptationē. xp̄s em̄ vna oblatione conſūmeuit in ſempiternū ſanctificatos. quia ſemel oblatꝰ eſt ad multorū exhaurienda peccata vt ſcribit̉ ad heb̓. ix. Sed talis oblotio non fuit deo grateet accepta ſine obedientio Iuxte illud j. regū. xv. Nūquid vult dominusholocauſta aut victimas et non pocius vt obedicitur voci eius. melior eſtem̄ obedientici ꝙͣ victime. Tercio ꝓpter humane nature ſeruandam condicionē Ncituraliter em̄ humana natura que partꝭ eſt ſpiritualis et partīcorporalis ſubicitur nature diuine que ex toto ſpiritualis eſt/ qꝛ deus ſpūſeſt ioh̓. iiij. Abſqꝫ iure crecicōis quo iure ōnis crecitura deo ſicut ſuo crecitori ſubici debet. vnde apl̓e p̄hilipp. ij. Statim cū dixit ꝙ dei filius in ſimilitudinē hoīm factus eſt/ et hobitu inuentus vt homo/ ſubdit/ humiliauitſemetipſū ꝓ nobis factus obediens vſqꝫ ad mortē Igitur ꝓpter primi peccriti ſatiſfactionē propter ſaicrificij acceptationē/ ⁊ propt̓ humane natureſeruandā condicionē fatemur in xp̄o fuiſſe verā obedientiaꝫ Ad primūergo eſt dicendū ꝙ in xp̄o fuit famulatus et ſubiectio non racione perſolie nec racione diuine nature/ ſꝫ ſolum racione humane nature. ideo ſimpliciter nō eſt cōcedendum ꝙ in xp̄o fuerit famulatus vel ſubiectio niſi cūiſta additione ẜm ꝙ homo et ẜm humanā naturam aſſumptam Ad ſecūdum eſt dicendū ꝙ illa ſubiectio de qua cipoſtolus loquit̉ intelligitur deſubiectione crpitis et mēbroꝝ. tūc enim xp̄s vt dicit ciūgꝰ tradēt regiuimdeo patri quādo iuſtos in quibꝰ nūc regnat per fidem perducturus eſt peraꝑtum viſionem diuinitatis vt videcnt ipſam eſſentiam cōmunem patriet filio. et tūc ipſe criſtus ſubiectus erit patri non ſolum in ſe ſed eciam inſuis mēbris per plenam participationem diuine bonitatis Ad terciumeſt dicendum ꝙ obedientia videt̉ differre a ſubiectōne et ſeruitute. nā ſubiectio importat ſuperioritatē Iuxta illud ro. xiij. Omnis anine poteſtatibꝰſublimioribus ſubdita ſit Seruitus vero cociētiuā quādam poteſtatē Iuxͣillud ij. petri. iij. q quo quis ſeꝑcitus eſt/ eius et ſeruus eſt Sed obediētiaimportat quandā placitā voluntatē Si ergo iſta referant̉ in xp̄o ad perſonarū diuerſitatem neganda ſunt Nō em̄ in criſto fuit alia perſona ẜm