carnalem concupiſcentiam nullus ſanctoꝝ euadere potuit ¶ Ad primumergo eſt dicēdum. ꝙ augꝰ in li. de ꝑfectione iuſticie. rn̄s pͥmo argum̄to fuait Quiſqͥs autē d̓t poſt accepta r̄miſſionē peccatoꝝ ita quemꝙͣ hoīm iuſte vixiſſe in hac corne vel viue̓ vt nullū hēcit oīo pcc̄m ꝯtradicit cpl̓o ioliōni qui ait. Si dixerimus qꝛ pcc̄m nō hobemus noſmetipſos ſeducimus etveritus in nobis nō eſt. nō em̄ ait habuimus. ſꝫ hobemus. et ſi hoc intelli-git̉ eſſe dictū de peccato origenali ex pͥmis parētibꝰ cōtracto cuius peccatideſiderijs p̄cipit apl̓s ꝓt nō obedicimus vicꝫ ſic dicēs. qͥd eigatur de dn̄icaoracōe vbi dicimus. Dimitte nobis debitri nr̄ā. qd̓ niſi fallor nō eſſꝫ opusdicere. ſi nūꝙͣ vel in lopſu lingue vel oblectāda cogitāda cogitatione eiuſ-dē pecccti deſiderijs aliꝙͣtulum cōſentiremis. ſꝫ tantūmō dicēdum eſſꝫ nenos inferas in tēptationē. ſꝫ libera nos ⁊ malo. nec iacobꝰ apl̓s dice̓c Inmultis em̄ offendimus oēs. Quāuis ergo btūs ioh̓es in vteronrīs fuitrepletus ſpū ſcō ꝑ cuius repletionē cōſecutus fuit pcc̄i origenalis remiſſionem poſtmodū tn̄ ſine pcc̄o actuali ipſe et alij ſc nō vixerūt ita vt ſibi etoībus neceſſariū fuerit dicere. Dimitte nobis debita nrā. Excepto eīvnomedicitorē dei ⁊ hoīm quiſqͥs fuiſſe vel eſſe in hac vita aliquē hoīem vel c-liquos hoīes putat quibꝰ nō fuerit vel ſit neceſſaria remiſſio pcc̄oꝝ actualiū nō ſolum origenalis ꝯtrarius ē diuine ſcripture vt augͥ. exp̄ſſe ibi d̓t¶ Ad ſcd̓m ē dicēdū ꝙ augꝰ. ſoluit in ſupͣdicto li. argumentū factū Querendū eſt inquit ꝑ quid efficitur homo cū pecccito carnalis cōcupiſcentienature ueceſſitatē an̄ ꝑ arbitrij libertatē Si per nature neceſſicatē culpocaret Sivero per arbitrij libertatē querendū eſt a quo ip̄aꝫ libertatē arbitrij accepit. et planū eſt ꝙ q deo. q quō nullū p̄t eſſe malū vel peccritūad quod r̄ſpondet ꝙ ꝑ arbitrij libertatē factū eſt vt eſſet homo cū peccatoquid victo volūtute vicio in quod cecidit caruit libertate. ita vt iam pencilis vicioſitas ſubſecuta ex libertate fecit neceſſitatem vt homo neceſſariocōcupiſcat. nec ſibi imputatur ꝙ ꝑ ſeip̄m cornalem cōcupiſcētiā qc ꝑ alicipeccrta vincere n̄ poteſt. ſꝫ imputat̉ ſibi ꝙ in liberatorē de tali neceſſitatecū ꝓpheta nō inuocat dicēdo. de neceſſitatibꝰ meis educ me domine. nā em̄idē augꝰ dicit de libero arbitrio nō imputatur nobis ꝙ vulnerata mēbrageſtamus. ſꝫ ꝙ volentē ſancire cōtempnimus ¶ Ad terciū ē dicendum q̄aiugꝰ in ſupͣdicto libro exponit illud v̓bum qualiter iob nō reprehendit corſuū in omni vita eius dicēs ꝙ qꝛ iuſtus ex fide viuit Ideo fides bt̄ iob eiꝰvita erat. nō ergo eū rep̄hendit cor eius in toto vita eius puta in tō fideexquo per fidem ſemper reprehendebat peccritum quod hobitabat in me-bris eius ſꝫ pugnādo ſemꝑ contra peccatum cōuincitur ipſum hobuiſſe peccatū velle em̄ bonū cigere adicicebat ſibi per fidē ſꝫ perficere non poterat rine gracie xp̄i vt apl̓s dicit ad Ro. vij.D terciū ſic