V. iij. ſic ꝓcedit̉ videt̉ em̄ ꝙ ꝙͣ non poſſit diſpenſare in furto in cōſualiene pauꝑtatis. qꝛ mouis peccatū eſt furari ꝙͣ mētiri. ſꝫ pͣp nō p̄tdiſpenſare. ꝙ ꝓvito alterius cōſeruanda liceat alicui in aliqͦ caſu mētiriergo multo minus furari ¶ P p̄p nō p̄t diſpenſare ꝙ ꝓ ſalute aīe alteriꝰliceat alicui furari. ergo multo minus nō p̄t diſpenſare ꝙ liceat alicui furari ꝓ ſalute corpoi̓s ¶ Fͣ apl̓s d̓t Roͣ. iij. ꝙ iuſta ē illoꝝ dāpnatio q̄ dicūtfaciamus mala vt vēiant bona. nō eſt ergo diſpenſabile ſꝫ dōpnabile. ꝙqͥꝫ furet̉ vt ſubueīat paiuꝑi indigēti in cāſu ncc̄itutis ¶ In ꝯtrariū eſt. qꝛſaluator excuſauit daiuid qͥ pones ꝓpoſitionis dedit pueris ſuis in cūu neceſſitatio. qͦs nō licebat cōmedere nͥ ſacerdotibꝰ. ſicut hobet̉ lu. vi. Suꝑ qͦterbo d̓t glo. ꝙ ncc̄itus nō licitū facit licitū. ergo furari et indigēti ſubue-nire in neceſſitatis articulo. ſi hō nō hꝫ ꝑ ſe ꝙ ſibi ſubueniat; licitū ē ¶ Rd̓d̓. ꝙ aliqͦ dicūt ꝑſonā ⁊ qͣ furtīe aliqͥd accipit̉ qͥ publicē eſſe ⁊ de ſtipēdijˢbōitutis viue̓. vel pͥuatū. Et ſi eſt publicei. dupliciter. qꝛ vel hꝫ dn̄iuꝫ tirānicū. l̓ iuſto titulo acqͥſitū. Itroqꝫ mō dicūt ꝙ ē licitū furari ci ꝑſona pb̓licain caſu neceſſitatis ꝓprie vel aliene. qꝛ nō eſt ꝯtra legē nature tirannū ſpō-liare quē honeſtū ē neccire vt d̓t tull. iij. de offi. Similit̓ licitū eſt furai̓ debonis publice ꝑſone hn̄tis dn̄ium iuſto titulo acqͥſitum. qꝛ bona eius ſti-p̄ēdia cōitutis ſūt Sꝫ de bonis pͥuate ꝑſone nō licet furai̓. ymo pocius vtdicūt dꝫ ſe vel alterū ꝑmittere mori ꝙͣ ꝯtra legē nature facere furtū Fur-tum qutē lege nature ꝓhibet̉ vt d̓t augꝰ li. ij. ꝯfeſ. Oīa aūt iſta nō vidētureſſe bene dcā. ꝙͣuis em̄ hoſtē vel tirāūi ſpolicire licitū ſit auctoritrte ſuꝑioris. nō ē tn̄ licitū ꝓpria volūtate vt d̓t auḡ. So v̓o publice ꝑſone hn̄tis dominiū iuſto titulo acqͥſitum licet ſint ſtipendia cōia ſūt tn̄ ſibi appropͥataꝓ cōi adminiſtracōe quā exercet Un̄ ea racōe nō eſt licitū furari de bonieius qͣracōe nō eſt licitū furari de bonis pͥuate ꝑſone Nec eſt cōtra legemnature rē alteri approp̓ctum acciꝑe in neceſſitatis articulo ad ſubueniēdum ſibi vel alteri. qꝛ hoc non eſt ꝓprie furtū in lege natura ꝓhibitū. ꝙͣuisvideat̉ eſſe ſimile furto. cū in coſu neceſſitatis illud qd̓ ꝓpriū eſt ficit ꝯmūne. Iuto ergo eſſe dicēdum ſicut ſupͣ dictū eſt. ꝙ vel neceſſitas ꝓximi poteſt aliter releuari ꝙͣ ꝑ acceptionē rei alteri appropͥate. et tūc nō licet reꝫalienā accipere. vel nō eſt aliter releuebilis. et tūc licet. Nā ẜm augͥ. iij. li.ded̓a religione Iſta eſt regula caritatis ꝓximo optore bonē q̄ ſibi hō op-tat Sicūt ergo de iure naturali qͥlibet tētur cōẜuare vitā ſuā. ita ⁊ vitamꝓximi In eo ergo caſu in qͦ diſpēſabile ē vt hō rem alienā accipicit ꝓ cōſeruāda vitr ſua In ſimili coſu diſpēſaibile eſt vt hō accipiāt rē alienā ꝓ ꝯſeruāda vita ꝓximi fui ¶ Adprimū ergo eſt dicēdum. ꝙ ꝙͣuis fue̓ri mogi-peccatum ſit ꝙͣ mentiri. trm̄ mendaiciū importat inſepercibiliter pͣuam intentionē agentis puta intencōem ſallendi. ideo numꝙͣ poteſt fieri. furtumU 4
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten