¶ ADicendum. ꝙ queſtio videtur dubia ꝓ tanto. qꝛ ſi bona facta ab exiſtētibus in mortali peccato poſſūt cipplicuri illis qui ſūt in purgētorio ꝑmodū meriti. vel hoc eſſet ex ꝑte facientis vel ex ꝑte pape cipplicatis vel exꝑte illius cui appliccit̉. nō pͥmo modo ex ꝑte facientis. qꝛ ſupponit̉ eſſe ī peccato moͣrli Sonā cutē q̄ fiūt in pcc̄o moͣrli meritoi̓s nō pn̄t eſſe. Et ſi diccit̉ꝙ ſūt meritoric alicuius boni tꝑalis. qꝛ ponit̉ cōiter ꝙͣ voleāt ad acquiſicōem qͣcie diſpoſitīe et ad augm̄tum bonoꝝ tꝑalium. hoc nō eſt ꝙ ſint meritoric ex ꝑte facientis. qꝛ exn̄s in peccato morli. pone nō eſt dignus quopeſcit̉ ẜ auḡ. vnde qͣntum ē ex ſe. nec de cōgruo nec de cōdigno per bona q̄facit exn̄s ī moͣrli meret̉ aliqd̓ bonū tꝑale l̓eternū Sꝫ verū eſt ꝙ decet deum bonai q̄cumqꝫ remunerde̓. Vnde d̓t anſell. ꝓnoſ. xc. Cū d̓o dn̄e parciꝰmalis et peccatoribus iuſtū eſt. nō qꝛ eoꝝ meritis. ſꝫ qꝛ tue bonitati cōdeceus eſt. Poſſūt ergo bona facta ob exiſtētibus ī moͣrli pcc̄o eſſe meritoriaͥ alicuius boni tꝑalis. nō ꝓpter facientē. ſꝫ ꝓpt̓ deum r̓mun̓antē. Doitō tn̄ꝙ ex ꝑte facientis eſſent meritoria clicuius boni tꝑalis. nō tn̄ vt videturpoſſūt eē meritoria illis qui ſūt ī purgatorio. qꝛ illi nō cōicient nobijcū aliqua naturaliter ciuili cōicuitione. racione cuius bona facte ⁊ percatoribꝰpoſſūt ꝓdeſſe illis qui cū eis cōicāt tali ciuili cōicatione. dūmodo ſint de geuere bonoꝝ; vel ad clleuiacōem pene vel ad cibſolucōem culpe Nō em̄ cōniunicāt illi nobiſcū; n̓ in caritcite. et ideo bona q̄ ob exn̄te in moͣrli pcc̄o fiunt. nō videt̉ ꝙ ſint eis meritoria. cū careant coi̓tate. Ex ꝑte v̓o pcpe cipplicantis ſimilit̓ q̄ſtio eſt dubioſa. qꝛ ꝙͣ aliqͣ applicat fidelibꝰ ꝑ ptētis iuriſdcōem ſicut indulgētium q̄ habet efficaiciā ex theſauro recōdito in ecc̄īoex paſſione xp̄i ⁊ martirū cuius ē vniu̓ſalis diſpēſcitor ꝑ iuriſocōem vniuerſalē quā habet. Aliqͣ vero cōiceit ꝑ ceritatis cōiccicōem. ſicut orcicōes elimoſinas et alia ſuffraigia fideliū. Nūc cuitē ita eſt ꝙ nō videt̉ ꝙ illis quiſūt in purgatorio poſſit cōicare indulgētias. cū ſuꝑ illis nō hobeat iuriſdictionis ptētem. eo ꝙ nō viuūt ſuꝑ terrā. nec videt̉ ꝙ poſſit cōicare alioſuffrcigia fideliū. dūmodo n̄ fiāt in ceritatꝭ. qꝛ exquo nō ē ibi radix cōicandi nō p̄t eſſe meritoria ipſa cōicatio p̄dictoꝝ bonoꝝ. Eodē mō vt videt̉ nonpoſſūt eē meritoi̓a talic bone ex ꝑte illius cui applicant̉. qꝛ ille qui ē ī purgatorio ē in t̓mino nec ē in ſtatū merēdi. Dicit em̄ cipſ̓s ꝙ omnes aſtobimus ante tribunal xp̄i vt referat vnuſquiſqꝫ ꝓut geſſit in corpoe̓ ſiue bonū ſiue malū. Ille autē qui ē in purgatorio nō p̄t aliquid oꝑori in corpoe̓qꝛ ipſo caret. ergo nō p̄t merei̓ vel demereri. Puto ergo ꝙ ex dc̄is bt̄ī augͥp̄t pie et racionebilit̓ dici. ꝙ bona q̄ fiūt in ecc̄ia pn̄t eſſe meritoris illis q̄ſunt in purgcitorio vel ꝑ modū ſuffragioꝝ vel ꝑ modū indulgētiarū ad r̓laxacōeui pene et ad toͣlem deliberacōem. qͣntūcumqꝫ fiāt ab exn̄tibꝰ ī pec-cato morti. Diſtinguēdū ē tn̄ de merito. qꝛ duplex ē meritum. eſſenciale etI