in aiffectu vt ſit vere contritus et confeſſus. Cū ergo religioſi iſta duo hobeunt dūmodo ip̄i impleā̄t cauſam ꝓ qua facto ē indulgētia plenius q̄ſoquūtur ip̄am indulgentiani qͣm aliqui alij ¶ Ad pͥmū ergo eſt dicēdū qqͣntūcunqꝫ religioſi ſint in ſtatu ꝑfectionis ꝓpter tria vota emiſſa. ſine peccutis tn̄ hōc vitu trāſire nō poſſūt ꝓpter qͦꝝ remiſſionē indigēt recipe īdulgenciā. Et ſi non de habundātici meritoꝝ alioꝝ mēbrorū ecc̄ie ſaltē de hobundātici meriti cupitis xp̄i qͥ pro omībꝰ tum pro ꝑfectis ꝙͣ pro imꝑfectispaſſus eſt. ¶ Ad ſcd̓m eſt dicēdum ꝙ nō eſt dubiū religioſos plus mereri merito eſſenciali ad acquirēdū vitā eternā ſolitarie ſtando et regulores obſeruātias tenēdo ꝙͣ diſcurrēdo acquirēdo indulgētics. Sꝫ meritoacquirendi dimiſſionem pene plus meret̉ recipiendo indulgentias. Dontur tamen alique indulgēcie qn̄qꝫ ſic de ꝓpinque ad quas accēde̓ poſſuntſine magna diſtractione obẜuatie regularis. ¶ Ad terciū eſt dicendū ꝙſicut ponit̉. xxiij. q. viij. Quāuis clerici et religioſi ꝓprici manū crma orripere non debeā̄t licet tn̄ eis alios hortari ad arripiendū crma ꝓpt̓ oppreſfoꝝ defenſionē ⁊ dei inimicoꝝ expugnaicōeꝫ. vn̄ ip̄i ſequūtur indulgenciāſicut alij.D quartū ſic ꝓceditur videt̉ em̄ ꝙ indulgentiā datā ꝑ p̄pm recipiataliqͥs ꝓ patre et matre qꝛ vnus p̄t alteri impetrare pͥmā gͣciā ergoml̓to fortius p̄t ei impetrare pcc̄orū indulgētiā. ¶ Fqͥcūqꝫ implet caiuſāindulgētie cōſequit̉ indulgentiam. Sꝫ p̄t filius ꝓ potre ⁊ matre implerecām īdulgentie ergo ꝓ eis cōſeqͥtur indulgentiā. ¶ Pͣ in forma cōcilij generalis daitur īdulgenciā accipiētibus crucē pro ſe ⁊ pro patre ⁊ ꝓ motremortuis. poteſt ergo īdulgēcia ꝓ patre et matre homīo reciꝑe. ¶ In cōtrariū eſt qꝛ ille cui thezaurus ecc̄ie diſpeſcitur nō poteſt ip̄m diſpenſare Sꝫcuilibet fideli diſpenſaitur thezaurus ecc̄ie ꝑ cōmunicecōeꝫ īdulgētie ergonon eſt in poteſtate eius alteri diſpenſare ¶ Rn̄ſio. Dicēdum ꝙ ad repiendū indulgentiam p̄cipue duo reqͥrunt̉. Primo applitacō illiꝰ qui habetiuriſdictionē diſpenſandi thezauꝝ eccleſie. Ibeo ſi ip̄e ſic applicat vt noīepatris et matris quis poſſit reciꝑe īdulgencium eundo vltra mare vl̓ adſcm̄ iacobū. puto ꝙ talis applicecō valet ex quo interuenit auctoritus applicantis. Scd̓o requirit̉ impletio cau̓ſe pro qͣ facta eſt īdulgentia ſiml̓ cuauctoritate applicātis. Si ergo iſta duo īt̓ueniāt. puto ꝙ hō pro potre ⁊motre mortuis vel viuuis p̄t reciꝑe īdulgētiā ẜm ꝙ ī forma dātis indulgetiā expͥmit̉. ¶ Ad pͥmū gͦ ē dicēdū ꝙ nō eſt ſimile qꝛ gͣciā p̄t hō īpetrarealteri ꝑ ſuffrrigia et ꝑ aliq oꝑa meritoria q̄ p̄t cōmunicae̓ alter ꝑ radicecaritatis. Sꝫ indulgentio nō ꝯmuniceit̉ alicui ꝑ coritutē ſꝫ incigͣs ꝑ iuriſdictionis poteſtatem. ¶ Ad ſecūdum eſt dicendum ꝙ nō ſufficit impletiocruiſe īdulgentie niſi aſſit auctoritas applicantis. Nā impletio cauſe eſt
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten