ordinē rerū naturalium in regimine naturali nullus poteſt immuture nͥdeus. Et in regimine morali ordinē iudiciariū nemo poteſt immuture niſiqui vicē dei gerit in terra. Sed ordo iudiciorius qui vertitur inter hemines preſupponit auctoritatē pape ad cōcilium cōuocādo et auctoritotētribuendo. et modū appellationis vnius ad alterū ordinando. Ridiculoſqē ergo appellctio a p̄p ad cōcilium. cum ordinem iudiciorium in regimineeccleſie cōcilium immutare nō poſſit abſqꝫ auctoritate pape ¶ Ad primūergo eſt dicendum. ꝙ inaioritus dicta de poteſtate vt reſidet in eccleſia etin pp nō accipitur ẜm vniuocum racionem. qꝛ vt ē in eccleſici vel in cōcilioeſt radicaliter et habitualiter. qꝛ deficiente p̄p et collegio cordnialium poſſet ſibi de collegio et de paſtore ꝓuidere. Sed in p̄p huiuſmodi potētio ē actualiter. et qꝛ quod eſt in actu poteſt egere. quod vero ē in hobitu et in potētia nō cigit. ergo poteſtas eccleſie incuoritate potēticli vel hobituali meior ē in cōcilio et in tota cōgregatione fidelium ꝙͣ in pͣp. qꝛ in cōcilio fideliūtalis poteſtas nūquam moritur. A p̄cpa vero iſto vel illo moritur. Sedinaioi̓tate actuali inaior ē poteſtas eccleſie in papa ꝙͣ in cōcilio. qꝛ conci-liuum per illam potētiuni nō poteſt agere. p̄p vero poteſt cigere qn̄ vult. Cūigitur appellcre diceit actum a papa ad cōcilium. nō tenebit talis appellatio ſicut nō tenet appellatio de mnaiori ad minorem. ¶ Ad ſecundum ēdicendum. ꝙ qꝛ ẜm ⁊auguſtinū. ſuꝑ illo v̓bo Gen̄. j. Vidit deus cuncta īfecerat et erant valde bona. Omnic q̄ deo ꝓducta bona quidem erāt in ſeſꝫ valde bona ꝓpter ordinem quem ad inuicē retinent. cum ergo tocius etcleſiciſtici ordinis dux et ceput ſit ip̄e popa. ſicut per appellationem tolleretur talis ordo. ita tolleretur tale bonum. qꝛ cum bonum exercitus nō ſitniſi ꝓpter bonum ducis. Et bonum eccleſie nō n̓ꝓpter bonum pape Maiuꝰbonum ē bonum ducis. ꝙͣ tocius exercitus. et bonum ꝑope maiuis qͣm tocius ecc̄ie. ¶ Ad tercium ē dicendum. ꝙ quādo papa erraret in tali caſuvt ſupradictum ē. recurſus poteſt hoberi ad conciliū. quic ꝓpter hereſimpapei deſinit eſſe p̄cipai. ſꝫ ipſo exiſtente in ſua auctoritate nullus ab eopoteſt ſe ſubtrahere quacumqꝫ viciD. vij. ſic ꝓcedit̉. Videt̉ em̄. ꝙ ꝑupa poſſit ſtatutū facere. ꝙ ab eiꝰſentētia poſſit homo appellore. qꝛ papa p̄t facere ſtatutū. ꝙ poſſitpapatui renūciare. ergo vt videt̉ multo fortius poteſt facere ſtatutū. ꝙab eius ſm̄a homo poſſit appellcre. pͣ cibſqꝫ iniuria alterius homo poteſt renūciare iuri ſuo. dato ergo ꝙ ordine iudiciorio appellatio ⁊ pͣp nulla ſit. qꝛ non recognoſcit ſuꝑiorem. poteſt tamē vt videt̉ p̄dictū ordinē iudicicriū īmuture et tali iuri renūcicre. ¶ pͣ papa ſolutus ē a ſolutionetributi. ⁊ trmē ſi tributum petit imꝑcitor. popa non negat. ergo ſimiliterdato ꝙ n̄ ſit ſoluius a lege appellacōis. Videt̉ ꝙ ſeip̄m p̄t ſtrīge̓ toli lege