ꝓpter ꝯſortiū ſui maſculini qͦd ē cuiꝰ Utraqꝫ ⁊ pleraqꝫ tā ī feminino qͣꝫ ī neutro acuūtpenl̓. ꝓpt̓ ꝯſortiū ſuoꝝ maſculinoꝝ. q̄ ſuntvterqꝫ ⁊ pleruſqꝫ. cuiꝰ etiam cā p̄t eē ꝯiuctioencletica ſiue epithaſis .i. ſyllabica adiectioſ. qꝫ. Uſus etiā facit ꝯͣ nat̉alē ⁊ generalē regulā d̓ accētu. vt facio cꝭ. cū habeat pͥmā naturalit̓ breuē. acuit eā ī ꝯpoſitꝭ n̄ corruptā.vt calefacio cꝭ. cit. tepefacio. cis. cit. acuit pe.in ſcd̓a ⁊ tertia ꝑſona. Si āt mutat̉ a. in i.breuē hꝫ accentū. vt inficꝭ. cit. Idē d̓r de fideiubeo. bes. bet. cū iubeo habeat pͥmā breuē. Itē vſucapio. is. it. acuit pe. in ſcd̓a ⁊ tertia ꝑſona. Itē ſatiſdare acuit penl̓. cū deberet eā cor. ſic̄ venūdare ⁊ circūdare. hͦ āt accidit. qꝛ in. ff. ⁊ in alijs libris aliqn̄ d̓r ꝙ reꝰdꝫ adeſſe ſatiſqꝫ dare. Itē vicomes. ⁊ archicoquꝰ ⁊ noīa numeralia. vt vigītiduo vigintitria. Fio etiā ī ꝯpoſitꝭ acuit vltimā ī ſcd̓a⁊ tertia ꝑſona. vt tēpefio. fis. fit. ⁊ ceterꝭ. Itēencleſis .i. inclinatio īmutat nat̉alē accētūin pͥncipio ⁊ fine. In pͥncipio ꝑ iſtas ꝑticulas. ſi. nū. ⁊ ne. vt ſiqͥs. nūqͥs. neqͥs. Iſte em̄ꝑticule inclināt accentū ſeq̄ntis ſyllabe adſe. ita ꝙ nō eſt pͥncipal̓ ſuꝑ ſeq̄ntē ſyllabaꝫ.ſꝫ ſuꝑ pͥmā ꝓpt̓ eandeꝫ encleſim d̓r neqn̄. ſiqn̄. antepe. acuta cū deberet acui penl̓. q̄ eſtlōga poſitōe. Sil̓r aliqn̄ acuit antepe. cā cōſortij de ſiqn̄ ⁊ neqn̄. ⁊ ad differentiā hꝰ ablatiui aliqͣnto. ꝓpter theutonicos qͥ faciuntd. pt. Fit etiā encleſis ī fine ꝑ has ꝯiūctiones qꝫ. ve. ne. q̄ inclināt accentū p̄cedentisſillabe ad ſe. vt legiſne. putaſqꝫ. cōiterue. itaꝙ vltīa ſyllaba dictōis p̄cedētꝭ acuit̉ et ipſaencletica ſꝑ grauat̉. ⁊ ſic corrumpit̉ ibi duplex accētꝰ. qꝛ in dictōe p̄cedēti mutat̉ pͥncipalis accētus qͥ eſſe deberet ſuꝑ antepenl̓.vel ſuꝑ penl̓. ⁊ ip̄a ꝯiūctio encletica q̄ deberet acui grauat̉. Qn̄qꝫ tn̄ nō īclinat accētūp̄cedētꝭ ſyllabe qͦd fit ꝓpt̓ corruptōeꝫ p̄cedētis vocal̓. vt heccine. cū deberet dici heccene. corrupta ē ſyllabica adiectio. qꝛ nō eratde ſub̓a dictōis. ⁊ hͦ factū eſt cā elegātie velcā neceſſitatꝭ. qꝛ nō ē ponēdus accētꝰ pͥncipal̓ ſuꝑ ſyllabicā adiectōeꝫ cū careat ſenſuSil̓r in vndiqꝫ ⁊ deniqꝫ nō inclinat̉ accētꝰp̄cedētꝭ ſyllabe. qꝛ vocalis eſt ibi corrupta.nam vndiqꝫ ꝯpoſitū ē ab vnde ⁊ qꝫ. deniqꝫa denuo ⁊ qͣꝫ. Cauſa etiā differētie qn̄qꝫ encletica nō ẜuat vim ſuā. vt vtiqꝫ ⁊ itaqꝫ acuunt an̄pe. qn̄ ſūt ꝯpoſite dictōes. qn̄ ꝟo ſineꝯpoſitōe ponūt̉ hn̄t accentū ſuꝑ penl̓. Ceſ-
ſat qͦꝫ inclinatio p̄cedētꝭ ſyllabe qn̄ encletica ꝯiūgit̉ monoſyllabe. vt mulier virqꝫ currit. nō em̄ inuenit an̄finalē ſyllabā quā īclinet. Amittit āt ꝯiūctio encletica vim ſuamcā corruptōis vel differētie vel monoſyllabe. nō aūt ꝓpter interrogatōeꝫ vt qͥdā dicūtvt cū d̓r. Curritne ſortes platoqꝫ. Ip̄a em̄ꝯiūctio videt̉ retinere nat̉alē accentu .i. acutū. qͦd alibi nō facit. ſꝫ hͦ accidit ꝓpt̓ modumloquēdi. ip̄a tn̄ inclinat accentū p̄cedentisſyllabe. ſcꝫ to. cū d̓r Platoqꝫ. Ip̄a qͦꝫ encleſis facit. vt dicamꝰ vbiqꝫ me. acuta. qͣꝫuis ipſa ſit cōis. ¶ Profert̉ aūt encletice hͦ p̄poſitio cū. qn̄ poſtpōit̉ ꝓnoībꝰ me. te. ſe. nob̓. vobis. qꝛ ip̄a grauat̉ ac ſi eſſet vna dictio cū p̄cedēti ꝓnoīe. ⁊ ponit accentū ſuꝑ ſyllabamp̄cedentē vltimā ablatiuoꝝ. vt nobiſcū. vobiſcū. Nobis p̄ponit̉ ꝓpt̓ vitandā cacephaton. vob̓ aūt ꝓpt̓ ꝯſortiū. Precedēte āt monoſyllabo abltō. nō videt̉ inclinare. cū ipſeabltūs ꝑ ſe acuat̉. vt cū d̓r. mecū. tecū. ſecū.niſi dicat̉ ꝙ inclinet accentū ad ſe. qꝛ ip̄a p̄poſitio inclinat̉ .i. grauat̉. Si āt alijs ablatiuis poſtponat̉ acuit̉. vt qͥſcū. qͥbuſcū. et hͦideo. quia p̄t eiſdē p̄poni. vt cū qͥ a qͦ vel a qͥet cū qͥbꝰ. Diſtinctio facit ꝯtra generales regulas de accentu. vt in interrogatiuis. infinitis. relatiuis. ꝯiuctionibꝰ. et p̄poſitōnibꝰ.¶ Relatiuū relatiue ſumptū vel infinite tētum grauat̉ ī om̄ibꝰ ſillabis. vt Socrateseſt albus. qͣlis eſt Iohannes. Socratesbn̄ legit. qͣliter legit Ptato. Neſcio qualisſit Plato. qͣliter legit Martinꝰ. Sꝫ interrogatiue poſitū ſi ē monoſillabū acuit̉. vt qͦvadis. ſi eſt poliſillabū acuit pͥmā. vt qualit̓currit Petrꝰ. qͣlis hō diſputat. Sil̓r acuit̉qn̄ ponit̉ extra locutionē .i. materialit̓. vt hͦvox qͦd eſt nomē. hec vox qͣlis eſt relatiuū.¶ Hoc infinitū qͥ habet duplicē infinitatē.nam equipolbet huic infinito qͥs. vt neſcioqͥ currit. i. qͥs. et tūc acuitur. qn̄qꝫ requiritduo verba. vt qͥ interficiet tyrannū p̄miuꝫaccipiet .i. quicūqꝫ. ⁊ tūc habet accentū grauem. Idē dicendū eſt de ſimilibꝰ infinitis.vt qualis. qͣliter. quantꝰ. ⁊c̄. et ſeruat̉ idē innto ⁊ in obliqͥs. Qn̄ aūt talia ponūt̉ relatiue diſtinguendū eſt. quia ſi ponunt̉ in contextu. id eſt. in eadem clauſula cum ſuo antecedenti grauant̉ ꝑ omnes ſillabas. ⁊ hͦ eſtin locutione poni. vt Socrates qui curritmouet̉. ⁊ qualicer legit ſortes legit martinꝰSi ꝟo ꝑ ſe ponant̉ .i. extra ꝯtextum. id eſt.