IIa inuiolatū atqꝫ int̓aminatū pudorem. Quid etiam tā decoꝝ ꝙͣ vt vidua vxor defuncto coniugi fidem ſeruet. Quid etiā hoc eſt vtilius. quodregnū celeſte acquiritur. Sunt enim q̄ ſe caſtrauerunt ꝓpter regnū celoꝝ. ¶Capitu. II.St igit̉ non ſolum familiare contubernium honeſtatis ⁊ vtilitatis. ſꝫ eadem quoqꝫ vtilitas. que honeſtas. Et ideo ille q̄regnū celorum volebat omnibꝰ aꝑire. non qd̓ſibi vtile querebat ſed qd̓ omībꝰ. Vnde ordoquidem ⁊ gradꝰ nobis faciendus eſt. etiā abhijs vſitatis ⁊ cōibus. ad ea que ſunt p̄cellentia. vt ex pluribꝰ. vtilitatis colligamus profcm̄Ac primū norimus nichil tam vtile ꝙͣ diligi. nichil tam inutile ꝙͣ non amari. nam odio habeiexiciale ac nimis capitale arbitror. Itaqꝫ id agamus vt omni ſedulitate cōmendemꝰ eſtimacōnem opinionēqꝫ noſtram. ac primū placiditatem mentis ⁊ animi benignitatē influamusin affectū hominū. Popularis enī ⁊ grata ē omnibus bonitas. nichilqꝫ qd̓ tam facile humaīsillabatur ſenſibus. Ea ſi manſuetudine moꝝ acfacilitate animi moderacōne precepti ⁊ affabilitate ſermonis. verborum onere pacienti quoqꝫſermonum vice. modeſtieqꝫ iuuetur gracia incredibile quantum procedit ad cumulum dilectionis.¶ Capitulum duodecimū.