IIIIcut ergo nulla virtuti deceſſio beatitudinis ꝑ dolorem. ita etiā nulla acceſſio ꝑvoluptatem corporis aut cōmodorū grāde quibus pulchre apl̓s ait. Que michi lucrafuerunt. hec duxi ꝓpter xp̄m detrimenta eſſe. Etaddidit ꝓpter quē omīa dāpna duxi. ⁊ eſtimovt ſtercora vt xp̄m lucrifaciam. deniqꝫ moyſes dampnū ſuum credidit theſauros eſſe egipcōrum ⁊ obprobriū dn̄ice crucīs pretulit. nectunc diues cū habūdaret pecunia. nec poſteapauper cū egeret alimēto. niſi forte tunc alicuiminus beatus vide̓tur fuiſſe. cū in deſerto quotidiana alimonia ſibi ⁊ populo ſuo deforet. Sedqd̓ ſūmi boni ac beatitudīs nemo negae̓ audeatmāna ei hoc ē panis āgeloꝝ mīſtrabat̉ e celo.carnis qͦꝫ quotidiana pluuiā tociꝰ pleb̓ epulisēdūdabat. Helye qͦꝫ ſcō panis ad victū deeratſi quereret̉ ſꝫ nō videbat̉ deeſſe. qꝛ nō querebatur. Itaqꝫ diurno coruoꝝ obſequio mane panis caro ad veſperā deferebat̉. Nūquid ideo minus beatꝰ quia erat pauꝑ ſibi. Minime. Immomagis eo btūs qꝛ erat deo diues. Alijs eī eē qſibi diuitem preſtat vt iſte ea̓t qui tꝑe famis cibum a vidua petebat. largiturꝰ ei vt ydria farine ꝑ trienniū et ſex menſes non deficeret. etad quotidianos vſus olei vas vidue inopi ſufficeret ac miniſtrarꝫ. Merito ibi volebat petrus