¶ de adoleſcentibꝰ ſenioꝝ conſilijs adiūgēdisEquatur cōuerſacōis ¶ Capitulū. 4.elcctō vt adiungamur probatiſſimis quibuſqꝫ ſenioribꝰ. Namqꝫ vt equalium vſus dulcior. ita ſenum tucior eſt. qui magiſterioquodā ⁊ ductu vite. colorat mores adoleſcentiū⁊ velut murice probitatis inficit. Namqꝫ ſi hijqui ſunt ignari locorū. cum ſolertibus viarumiter adoriri geſciunt. quāto magis adoleſcentescū ſenibus debent nouū ſibi iter vite aggrediquo minꝰ errae̓ poſſint. ⁊ a vero tramite virtutis deflectere. Nichil enim pulchrius ꝙͣ eoſdem⁊ magiſtros vite ⁊ teſtes habere.¶ de vnoquoqꝫ hoīe ad id qd̓ ſibi vtile ſit aꝑVerendum etiā Iplicādo Capi. 48.in omni actū. quid ꝑſonis. tꝑibus cōueniat atqꝫ etatibus. quid etiam ſingulorum inge̓nijs ſit acconmodum. Sepe enim qd̓alterum decet. Aliud iuueni aptum. aliud ſenialiud in ꝑiculis. aliud rebꝰ ſecundis. Saltauitante arcam dn̄i dauid. non ſamuel. Nec ille reprehenſus. ſed magis iſte laudandꝰ. Mutauitvultum contra e̓gem. cui nomen anchꝰ. At hecſi remota feciſſet formidine quo minꝰ ꝯgnoſceretur. nequaꝙͣ leuitatis r̓prehenſione care̓ potuiſſet. Saul quoqꝫ vallatus choro ꝓphetaꝝ. etiam ipē ꝓph̓auit. ⁊ de ſolo qͣſi indigno memoa̓tū