ergebat niſi anior deuocōnis. Tamen poſt triduū ⁊ ipſe cum illuſo tyrāno impoſitus ſuꝑ craticulam exureret̉. Aſſum eſt inquit. verſa ⁊ māduca. Ita virtute animi vincebat ignis naturā¶ De potētia inſolētiꝰ nō abutēda ⁊ adulacōeAuēdū ē reor. ne dū aliqͣCa. 4. j.nimia glorie ducuntur cupiditate inſolētius abutātur poteſtatibꝰ. Et plerumqꝫauerſos a nobis animos gentilium. in ſtudiaꝑſecucōnis excitent atqꝫ inflāment ad iracundiam. Itaqꝫ vt illi perſeuerare poſſint et ſupplicia vincero. quantos ꝑire faciunt. Proſpiciendum etiam. ne adulantibus aꝑiamus aurem.Emolliri enim adulacōe nō ſolum fortitudinisnon eſſe. ſed etiam ignauie videtur.¶ De temperantia. Capitulum. .46.Voniā de tribus virtutibus diximꝰ. reſtat vt de quarta virtute dicamꝰ. que tēperantia ac modeſtia vocat̉. In qua maxime traquillitas animi ſtudium manſuetudinis. moderacōnis grā. honeſti cura. decoris conſideratio ſpectatur et queritur. Ordo igitur quidāvite nobis tonendus eſt. vt a verecundia. prima quedam fundamenta ducantur. que ſociaac familiaris eſt mentis placiditati ꝓteruie fugitās. ab omni aliena luxu. ſobrietatem diligithoneſtatem fouet decorum illud requirit.

iplitꝫ