fui ⁊ ſenui ⁊ non vidi iuſtum derelictum. nec ſemen eius querēs panē. Ea eſt enī trāquillitasanimi ⁊ tꝑantīa que neqꝫ ſtudio querēdi afficit̉ neqꝫ egeſtatis metu tāgitur. Aa eſt etiam q̄dicitur vacuitas animi a languoribꝰ. vt neqꝫ īdoloribus molliores ſimus. neqꝫ in proſperis elacōres. Qd̓ ſi hij qui ad capeſſendā rem publicam ad hortātur aliquos. hec precepta dāt. quātomagis nos quī ad officiū ecc̄ie vocamur talia debemus agere que placeant deo vt virtusxp̄i pretendat in nobis. Et ita ſimus noſtro ꝓbati Imꝑatori. vt mēbra noſtra arma iuſticieſint. Arma non carnalia in quibꝰ peccatum regnet ſed arma fortīa deo. quibus peccatum deſtruatur. Moriat̉ caro nrā vt in ea omīs culpamoriatur. et quaſi ex mrotuis uiuentes nouis t̓ſurgamꝰ oꝑibꝰ ac moribꝰ. Hec ſūt plena honeſti ⁊ decōi̓ officij ſtipendia fortitudinis.¶ De cōtemptū ꝑſecucōnis. Capitulum. 34Ad qꝛ in omnibꝰ que agimus nō ſolumqͥd honeſtum ſed etiā quid poſſibile ſitquerimꝰ. ne forte aggrediamur aliquidqd̓ nō poſſiꝰ exeqͥ. vn̄ nos tꝑe ꝑſecucōnis de ciuitate in ciuitatē ꝯcede̓ ymmo vt verbo ipſo vtar fuge̓ vult dominus ne temere aliquis dummartirij deſiderat gloriā offerat ſe ꝑicul̓ q̄ fortaſſe caro infirmior aut remiſſior animus ferre

nluttu aibutntua