in genera diuidat̉. Nos aūt artē fugiꝰ exēplamaiorū p̄ponimꝰ. que neqꝫ obſcuritatē afferūtad intelligēdū neqꝫ ad tr̄ctādū v̓fucias. Sit igitur nob̓ vita maioꝝ diſcipline ſpeculū. nō calliditatis cōmētariū imitandi reuerentia. nō diſputandi aſtucia. Aut igit̉ in ſancto Abrahāprimo loco prudētia de quo dicit ſcriptura credidit abrͣhā deo. ⁊ r̓putatū ē ei ad iuſticiā. Nemoenī prudēs. qͥ dn̄m neſcit. denqꝫ inſipiēs dixitqꝛ nō eſt deus. Nā ſapiens nō dice̓t. Quō enīſapiens qui non requirit auctorē ſuum. qui dicit lapidi pater meꝰ es tu. qui dicīt diabolo manicheus auctor meus es tu. Quō ſapiens vt arrianus qui mauult imꝑfectum auctorem habere atqꝫ degenerē. ꝙͣ verū atqꝫ ꝑfectum. Quō ſapiens vt marcion atqꝫ eunomius qui malūtdn̄m malum ꝙͣ bonum habere. Quomodo ſapiens qui deū ſuū nō timet. Inicium enim ſapientie timor dn̄i. Et alibi habes. Sapientes nōdeclinant de ore domini. ſed tractant in confeſſionibus ſuis. Simul quoqꝫ dicendo ſcripturareputatum eſt ei ad iuſticiam. alterius virtutisei gratiam detulit. primi igitur noſtri diffinier̄tprudentiam in veri ꝯſiſtere cognitione. Quisenim illorum ante abraham dauid. ſalomonēdeinde iuſticiam ſpectae̓ ad ſocietatē gn̓is humani. deniqꝫ dauid ait diſꝑſit dedit pauꝑibꝰ