obtrectacō. ſed verboꝝ obſcenitas. hec etiā vulgo pudori ſunt. In noſtro vero officō. nullū verbum qd̓ inhoneſte cadat. nō incutit verecundiāEt non ſolum nichil ip̄i indecorū loqui. ſꝫ ne aurem quidem debemꝰ hmōi prebere dictis ſicutioſeph. ne in congrua ſue audirꝫ verecūdie. veſte fugit relicta. Quoniā quē delectat audire a-teꝝ loq̄ prouocat.¶ Qd̓ quedā noſtri mēbra corꝑis ꝓ verecūdia abſcōdere debeaꝰ Capitulū. 12.Ntelligere quoqꝫ qd̓ turpe ſit pudori maxime eſt. Spectare vero ſiquid hmōi fortuitu accedat. quanti horroris eſt. Quodergo in alijs diſplicet. nunquid poteſt in ſeipſo placere. Nec ipſa natura nos docet. que perfecte quidem omnes partes noſtri corporis explicauit vt neceſſitati conſuleret. ⁊ graciam venuſtaret. Sed tamen eas que decori aſpectus forent. in quibus forme apex quaſi in arce quadam locatus. et figure ſuauitas. et vultus ſpecīes emineret operandiqꝫ vſus eſſet paratiorobuias atqꝫ apertas r̓liquit. tas vero in quibꝰeſſet naturale obſequium neceſſitatis. ne defo-me ſui preberēt ſpectaculum. partim tamꝙͣ ī ipſo emēdauit atqꝫ abſcondit in corpore partimdocuit et ſua ſit tegendas. Nōne igitur ipſa natura eſt magiſtra verecundie. cuius exemplo