ꝙvindicae̓ in eum vellet non ꝑmiſerit. Ibatergo tāꝙͣ mutus ⁊ humiliatus. ibat tacēs necmouebatur. cum vir appellaretur ſanguinis. qͥaerat conſcius ꝓprie manſuetudinis. Non ergomouebat̉ conuicijs cui. abundabat bonorumoperū conſcientia. Itaqꝫ qui cito iniuria moue-tur. facit ſe dignū videri contumelia. dum vultea indignus probari. Melior eſt itaqꝫ qui cōtēnit iniuriam ꝙͣ qui dolet. Qui enim contēpnit.quaſi non ſentiat ita deſpicit. Qui autem dolet.pūt̉ quaſi ſenſeit. Neqꝫ improuide ad vos filios meos ſcribens huius pſalmi prohemio vſus ſum.Quem pſalmū ꝓpheta dauid ſancto Idithinilegendum canendūqꝫ dedit. Ego vobis ſuadeotenendū. delectatus eiꝰ ſenſu profundo. ⁊ virtute ſentētiarum. Aduertimus enim ex hijs quebreuiter libauimus. et ſilendi patientiam ⁊ o-portunitatem loquendi. ⁊ in poſterioribus con-temptum diuicīarum. que maxima virtutū fundamēta ſūt hoc pſalmo doceri ¶ De bonoVm igitur huncofficō capi. 4.(pſalmum conſidero. ſucceſſit animo deofficijs ſcribere. De quibus etiam ſi quidam ph̓ie ſtudentes ſcripſerint. vt panethius⁊ filius eiꝰ apud grecos. tullius apud latinos.non alienū duxi a noſtro munere vt et ipē ſcri-berem. Et ſicut tullius ad erudiendū filium. ita

nōͣ.