Feria quarta poſt Iudica

ꝑuerſitas iudeoꝝ. qꝛ qn̄ xp̄s eos erudiebat ꝑ v̓ba:petebāt ſigna dicētes. Ioh̓. ij. Quod ſignū on̄disnobis qꝛ hec facis. Cū aūt faciebat ſigna petebantv̓ba. ſicut qn̄ dixerūt hic. Si tu es xp̄s dic nobispalā. Quē ſcꝫ pr̄iarche tādiu expectauerūt. quemoēs ꝓphete p̄dixerunt. angeli deſignauerūt. qͥ redēpturus eſt iſrael. Augꝭ. Iudei de xp̄o ẜm hoīeꝫſapiebāt: ſed diuinitatē mīme intelligebāt. Et hͦ figurauit velamē. Noyſi in facie ſua Exod̓. xxxiii.qn̄ facies eius videbat̉ eis cornuta. Quāto minꝰpoterāt videre verū deū carne velatū. ad Rom̄. xj.Cecitas cōtingit ex parte in iſrael. Chriẜ. Oꝑa eiꝰnō valebāt incuſare. ideo cupiunt in v̓bis eū capere. Simulabāt ſe ſolo verbo ſuadere qͥ tot oꝑibusnoluerūt credere. iō Alchuinus. O ꝑfidi iudei cinihil loquit̉ in occulto ſed oīa in publico. cur ītis: dic nobis palā. Aug. Cogitabāt eū iudei decipere taliter. ſi reſpōdiſſet nō. habuiſſent ꝓpoſitū. ſiſic vt accuſarēt eū ſibi vſurpare regnū. qꝛ ſciebantxp̄m de ſemine Dauid regali naſciturū. Si reſpōdiſſet dubie dixiſſent ꝙ ſit hō duplex. qꝛ aliud habet in corde: ⁊ aliud ꝓfert ore. ¶ Dixi ſcd̓o tangit̉verax rn̄ſio dicēs. Loquor vobis ⁊ nō creditis mihi. Nira res. q. d. Cū ſim ſapiētia que ex ore altiſſimi ꝓdij. Eccl̓i. xxiiij. Cū ſim nūcius ſalutis a d̓opr̄e miſſus. Thob̓. x. Et ſicut imber cadit de celo ⁊fructificat terrā Iſa. lv. Ita deus pr̄ miſit verbū ⁊nō reuertet̉ vacuū. Cur ergo nō creditis: cum eloquia mea ſuꝑ mel dulciora. Sed v̓ba ſine oꝑibusnō faciūt fidē. ergo videte oꝑa q̄ ego facio ⁊cͣ. Didete teſtes: quoꝝ pͥmus eſt Petrus Nat. xvj. di.Tu es xp̄s filius dei viui. Diſcipuli in nauis fluctu Natth̓. xiiij. Uere filius dei es. Martha Iohan. xj. Ego credidi. qꝛ tu es xp̄s filius dei viui qͥin hunc mundū veniſti. Demō. Quid mihi ⁊ tibiIeſu fili dei altiſſimi Nar. v. Cēturio Nar. xv.Uere hic hō filius d̓i erat. Pater celeſtis Iu. iij.⁊ Nat. xvij. Hic eſt filiꝰ meº dilectus. Itē loquorvobis ⁊ non creditis mihi. q. d. Ex hoc ꝓbat̉ falſitas vr̄a. Oꝑa q̄ ego facio in noīe pr̄is mei hec teſtimoniū ꝑhibēt de me. Xp̄s em̄ habebat q̄dā operahumanitatis: vt ſitire: eſurire: laſſus fieri. quedaꝫdiuinitatis. vt dare ſpm̄ ſctm̄ Ioh̓. xx. Et dimitterepctā Luce. vij. Et infirmos ſolo v̓bo curare. Iſtaoꝑa p̄bebāt xp̄o teſtimoniū ꝙ ip̄e erat verus hō ⁊deus. Un̄ patet per exēplū ꝙ diuinitas ipſius cognoſcebat̉ ſicut arbor ex fructu cognoſcit̉. Mativij. Attamē ⁊ oībus fructibꝰ non crediderūt. ideoinexcuſabiles fuerūt. Ioh̓. xv. Si oꝑa nō feciſſemin eis q̄ nemo alius pctm̄ nō haberēt. Tūc on̄ditcauſam qͣre nō crediderūt dicēs. Uos nō creditisqꝛ nō eſtis ex ouibus meis .i. nō eſtis p̄ordinati advitā eternā. ſꝫ p̄ſciti ad eternū interitū. q. di. Uoseſtis hedi fedi ſuꝑis infernalibus expoſiti. qͥ in indicio nō eritis ad dexterā: ſꝫ ad ſiniſtrā audiētes illud. Ite maledicti ⁊cͣ. ¶ Sed di. ꝑ hoc videt̉ ꝙ ſaluator coegit eos deſperare. Reſpōdet̉ ꝙ in turbailla aliqui erāt qui nō erant p̄ordinati ad tunc credendū: ſꝫ in poſterū. Un̄ in actibꝰ apl̓oꝝ dr̄. ꝙ crediderūt ex iudeis vna die qͥnqꝫ milia. Aliqͥ autē qͥnō erāt adhuc p̄ordinati ſed in poſterū ad credendū. Nō ergo repugnabat ſpei hoc dicere in turba

cū nō dixit vni ſpecialiter. Oues mee vocē meamaudiunt .i. p̄ceptis meis obediunt. p̄s. xciiij. Si vocē eiꝰ audieritis ⁊cͣ. Et ego cognoſco eas .i. approbo eorū facta. ij. Thi. ij. Nouit dn̄s qͥ ſunt eius. ſcꝫin vitam eternaꝫ p̄deſtinati. Et ſequit̉ me .ſ. in viahumilitatis ⁊ patiētie j. Pet̓. ij. Chriſtus paſſus ēꝓ nobis ⁊cͣ. vt ſeqͣmini veſtigia eiꝰ. Et Iob. xxiijDeſtigia eius ſecutus eſt pes meus. viam eiꝰ cuſtodiui ⁊ nō declinaui ex ea. ¶ Nota p̄deſtinatioẜm ſanctū Tho. parte. .j. q. xxiij. eſt ratio ordinisaliquoꝝ in ſalutē eternā in mente diuina exiſtensEt p̄deſtinatio certiſſime ⁊ infallibiliter cōſequiſ̉ſuum effectū. Nec tn̄ imponit neceſſitatē. qꝛ nonneceſſitas: ſꝫ liberū arbitrium operat̉ ad damnationē vel ſaluationē. vn̄ Greg. ⁊ hr̄ in cano. xxiij. q.iiij. obtineri. Obtineri nequaqͣꝫ pn̄t q̄ p̄deſtinatanō fuerunt. ſꝫ ea q̄ viri ſctī orādo impetrāt ita predeſtinata ſunt vt p̄cibus obtineant̉. Nā ip̄a quoqꝫ ꝑhēnis regni deſtinatio. ita eſt ab oīpotēti deodiſpoſita vt ad hoc electi ex labore ꝑueniāt. quatenus poſtulādo mereant̉ accipere qd̓ eis oīpotensdeus an̄ ſcl̓a diſpoſuit donare. hec Gre. ¶ Exemplū. Fuit quidā frater in monaſterio qͥ habuit ml̓tas reuelationes. qd̓ qͥdā alter frater ſciēs petiuiteum vt oraret deuꝫ qͣtenus dignaret̉ ſibi reuelarean eſſet de numero ſaluandoꝝ. Et dum ille p̄cibꝰinſtaret: reuelatum eſt ſibi ꝙ eſſet de numero dānandoꝝ. ⁊ timens fratrē illū turbare per aliqͦt dies ſibi celauit. Poſt hoc illo volēte ſcire inuitꝰ dixit ſibi. Tūc ille hͦ audiēs ⁊ intelligens ſcripturasſtatim rn̄dit Bn̄dictus dn̄s deus: nec tn̄ ſic deſperabo. ſꝫ pnīam quā ꝑ ingreſſum religionis aſſumpſi duplicabo ⁊ triplicabo donec inueniā gr̄aꝫ acmiſericordiā apud altiſſimū. Et poſt ī breui reuelatū eſt eidem ꝙ iſte frater eſſet de numero ſaluandorum. Ergo noli dicere Siue ago bonū ſiue malum: veniā qͦ deus vult. Nā deus nō eſt cauſa mali ⁊ dānationis tue. Boecius. Ego video facientērotā. viſus nō eſt cauſa rote ⁊cͣ. Subdit. Et vitameternā do eis ⁊ nō peribūt in eternum. Ecce bonapaſcua vita eterna: vbi nulla herba areſcit: ſꝫ totūviret. Et nemo rapiet eas de manu mea .i. de porſtate mea per violentiā. hic trahēdo ad culpā velin futuro ad penā. Sap̄. iij. Iuſtoꝝ anie in manudei ſunt: ⁊ non tāget illos tormentū mortis. Et vtAug. dicit. Ibi nec lupus rapit: nec fur tollit: nelatro interficit. Pater meus qd̓ dedit mihi maiꝰeſt oībus. q. d. Ego ꝯſeruo eos in ptāte pr̄is. qꝛ habeo eandē ptātē cū eo ⁊ eandē eſſentiā. qꝛ ſum eiꝰv̓bū. eius vnigenitus ⁊ cādor lucis eterne. Et nemo pōt rapere de manu pr̄is mei. ſcꝫ cū ſit infinitepotētie. iō nihil pōt ab eo auferri per violentiamHiero. Nanus dei pr̄is eſt filius. p̄s. cxliij. Emitte manū tuā de alto: eripe me ⁊cͣ. qꝛ per ip̄m factaſunt oīa. Ioh̓. j. Et Eſaie. xlviij. Nanus mea creauit celos: ⁊ fundauit terrā. Iſta manus eſt oīmbonoꝝ largitiua. p̄s. cxlvij. Aperis tu manū tuaꝫ⁊cͣ. Itē eſt oīum ꝯſeruatiua Iſa. xlix. Sub vmbramanꝰ ſue ꝓtexit me Itē eſt oīm in viā celi directiua. Sap̄. vij. In manu illius nos ⁊ ſermones nr̄i⁊ oīs ſapiētia ⁊ operū ſciētie diſciplina Itē eſt omniū ſaluatiua. p̄s. cxviij. Fiet manus tua vt ſaluet