Proui. viij. Recū ſūt diuitie ⁊ gloria. De t̓tio d̓r ī Osͣ. delcācōnes indextera tua vſqꝫ in finē. Et dic̓. Appropinquer̄t vſqꝫ ad portas mortis. Illi vero qͥ libēt̓ verbū dei audiunt a portis īferi oīno ſūt remoti.Illi vero qͥ faſtidiūt ſūt ꝓpinqͥ. Illivero qͥ deridēt ⁊ nō curat vel nō credūt: iā vident̓ eſſe ꝯcluſi Secūdoī auditoribꝰ dēt eē velocitas ī obediēdo qd̓ nōt̉ ī petro qͥ vt v̓buꝫ audiuit a dn̄o: obediuitNā dn̄s p̄cepit ei duo nū qd̓ videbat̉ ꝯtinere obſequiū xp̄i ⁊ ꝯſolacōnē ppl̓iqn̄ .ſ. rogauit eū vt a t̓ra r̓duceretpuſillū ne turba .ſ. ꝯpͥmeret ipſū ⁊vt ppl̓us cōmodiꝰ audire ⁊ viderepoſſet SSecūdū qd̓ videbāt̉ ꝯtīerevtilitatē ipſiꝰ petri cū dic̄. dūc ī altū ⁊ laxāte rethia vra ī capturā ⁊cͣEx q̄dat̉ intelligi ꝙ p̄latꝰ nō dēatp̄ciꝑe nͥ ꝙ ꝯtīeat honorē dei. a̓ edificacōnē ꝓximi. a̓ vtilitatē ſb̓diti.n hoc at apꝑuit hūilitas ⁊ obediētia petri Cū xp̄s ſibi dixit. ducin altu ⁊cͣ. Quiſtatī obediuit. Nonem̄ ſe excuſauit ſꝫ ſtatī humiliterobediuit. Tribꝰ em̄ de cauẜ ſoletaliqͥs ab iniuncto oꝑe excuſari.Aut qn̄ aliqͥs ē valde fatigatus ⁊vellet qͥeſce̓. a̓ qn̄ illud qͦd iniugitur e minis arduū ⁊ difficile. autqn̄ videt̉ īfructuoſū ⁊ ſine vtilitatePetrus qͥdē ꝑtotā noctem laborauerat: ⁊ idd valde fatigatus erat.Et illud qd̓ p̄cipiebat̉ valde difficile erāt .ſ. ī altu rethia laxare. difficilius ē em̄ ī alto mari piſcari ꝙͣ īin infimo. Poterat eī rōnabilitertiere īutilitatē oꝑis futuri iuxͣ īfructuoſitatē oꝑis p̄teriti. Et tn̄ petrꝰnō attēdit ad ſuā fatigacōnē necad la bor is difficultatē: nec ad fructuoſi tātē: ſꝫ ſimplicit̓ dixit In verbo tu o laxabo rethe. In quo daturintelligi ꝙ quando prelatus aliquid precipit quod videtur continere honorem dei vel edificationēproximi vel meritum ipſius ſubditi. nō debet ſe ſb̓ditus excuſae̓ necꝑ fati gationem corꝑis: nec ꝑ difficultatē laboris. nec ꝑ apparenteꝫinutilitatē oꝑis ſꝫ dēt ſe deo cōmitte re ⁊ ſimplicit̓ obedire Habet ātaīa duas aue̓s .ſ. ītellectū ⁊ affectūCū aure ītellectꝰ audit qͣndo illd̓quod predicatur intelligit. Cumaure affectꝰ auditqn̄ ſibi placetillud qͦd p̄dicat̉. ⁊ etiā diligit. Sꝫparum prodeſſet ſi quis aliquodverbum intelligat ⁊ dicat. niſi ꝑopera oſtendat. TTunc igitur auditores ſunt vere obedientes quado ⁊ ea que predicatur intelligūt⁊ intellecta diligunt ⁊ dilecta opere oſtendunt. Vnde dicitur Luceduodecimō. Beati qui audiuntverbum dei intelligendo ⁊ amando ⁊ cuſtodiunt illud ſcilicet opēre adimplendo. ¶ Tertio in auditoribus dēt eſſe modeſtia in amado terrena quod notatur cum dicitur. Rogauit eum vt a terrā puſillum reduceret ⁊ ceterā. Non rogauit vt ipſe ſtaret in terra. necvt penitus ſe elongaret a terra: