quaſi deꝰ vel iudex. dedit em̄ ⁊ pater ei poteſtateꝫ omne iuditiū fatiendi. Ioh̓. x. Poteſtatem dedit eiomne iuditiū facere: qꝛ filiꝰ hominis eſt.¶ dominica infra aſcenſionē.Sermo primus.Vni venerit paraclitꝰque ego mittaꝫ vobisa pr̄eſpiritū veritatisqui a pr̄e ꝓcedit. Ioh̓.xviSciens benignꝰ dominꝰ de ſuodeceſſu diſcipulorū animos ꝑturbandos eis benigne ꝯpatitur ⁊ cōſolatorē mittere pollicet̉. Iſte em̄ē ordo ꝯſolacōnis vt dicit Greḡ.in moral̓. vt ſi aliquē afflictuꝫ volumꝰ ꝯſolaxi pͥmo debemꝰ ei ꝯpati ⁊ emolliri Et illud on̄dit triplici exēplo dices. Neqꝫ em̄ ferrū ferro ꝯiūgit̉. ſi nō vtrūqꝫ ex viſioneignis liquet̉ Et durum molli nōadheret niſi priꝰ eiꝰ du ritia tēpea̓ta molleſcat. Sed nec iacētes erigimuˢ niſi nos ad ipſos inclinemꝰ Gominꝰ igitur diſcipulis tribulatis ꝯdeſcendēs ⁊ ſciens quiaremanebāt deſolati ignari⁊ timidi/ eos triplicit̓ ꝯſolatur .ſ. ꝓ mittēdo quē mittet eis ſpm̄ſanctū. adꝯſolandū eos⁊ ad inſtruendumNlatosipos ignaros ⁊ ad roborandumipōs timidos. Primo em̄ ꝓmittitymā p̓uʰꝙ mittet eis ſpm̄ſanctū ad cōſolandū eos deſolatos Cū dicit. Cūvenerit paraclitꝰ. Paraclitꝰ em̄ꝯſolator interpretat̉ Conſolaturem̄ in hoc mundo lugētes Math̓.v. Beati qui luget qm̄ ipſi cōſolabunt̉ Et poteſt hoc intelligi tripliq luctu. Vel ꝓ luctu deuocōnis q̓ſit ꝓ abſētia viſionis dei. Qsͣ. Fuerūt mihi lacrime mee panes ⁊cͣ.Vel ꝓ luctu ꝓ ꝑpetracōne culpe.Os. Exitꝰ aquaꝝ deduxerūt oculimei: qꝛ nō cuſtodierūt legē tuamdn̄e. Vel de luctu lamētacōnis qͣfit ꝓ aliqͣ graui tribulacōe. Osͣ.Intret in ꝯſpectu tuo genitꝰ cōpeditoꝝ Omnes iſti luctꝰ in cōſolationē vertent̓. Videmꝰ em̄ ꝙ poſtpluuiā ſequit̉ magna ſerenitas.poſt nubilum magna claritas.⁊ poſt tempeſtatē magna tranqͥllitas Eodē mō poſt pluuiā deuotionis ſequit̉ magna ſerenitas cōtemplacōnis Greg̓. Mēs in lacrimis baptiſata in contēplacōe videt limpidius. Poſt nubilū lacrimaꝝ cōtricōis ſequit̉ magna claritas exultacōis. Greg. ſuꝑ illudGen̄. xxxij. Vidi dominū fatie adfatie. Primo enim ex vrente iuſtitiā caligo detergitur ⁊ ſic reſplendente raptim diuino lumine mēſilluſtratur. Prou̓. xiiij. Cor quodnouerit amaritudineꝫ anime ſuein gaudiū eiꝰ non miſcebit̉ extraneꝰ. Poſt tēpeſtatē lamētacōnisſequit̉ mag̓ tranqͥllitas ⁊ cōſolatio mētis. Tho. iij. Poſt tēpeſtatētranqͥllū facis ptꝰ lamentationē⁊ fletum exultationem infundis.