Tercō oracōnes ſunt dyabolo mimice: ⁊ hoc ī triplici de cauſa Sūtem̄ ſcutū dei quo temptacōnibuˢiminici reſiſtimꝰ. Ambro. Bonūꝫſcutu eſt oracō quo ab amā adnſarij ſpicula repellūtur Vnde OsͣImmici mei detrͣhebāt mihi: egoauteꝫ orabam. Tūc enim ad iſtd̓oracōnis ſcutu omnis temptatiofrangitur qn̄ ipſa oratio cū magna fide effunditur. Eph̓. v. In omnibus ſumenteſ ſcutu fidei in quopoſſitis omnia tela nequiſſim ignea extinguere. De iſto ſcuto orationis dicit̉ Sapiē. viij. Proferes.ſ. aaron ſeruitutis ſue ſcutu orationē reſtitit ire ⁊ fine īpoſuit neceſſitati. dicitur oratio ſcutū qꝛ ſicutſcutum habꝫ tres āgulos: ſic oratio debet fiei̓ cū fide ſine aliqua heſitatione. Et cū ſpe ⁊ ſine aliqͣ diffidentia. Et cū caritate ⁊ cum deſidei̓orum feruore Secundo ſūt ſagitte⁊ iacula quibꝰ vulneramꝰ. Pſal.Emirte ſagittas tuas ⁊ ꝯturbab̓eos. Origenes ſuꝑ Numeri nonoMulto plus valet vnꝰ ſanctꝰ orado ꝙ pctōres innumerabiles pugnando. Oratio nō tantū celos penetrat: quinymo in terris hoſteꝫvincit. Exodi. xvij. Cum eleuaretmanus moyſes vincebat iſcahelCū autē paululū remiſiſſet vincebat amalech Tercō ſūt carbonesquibꝰ dyabolū incendimꝰ. Tho.vi. Cordis eius ꝑticulam ſi ſupercarbones ponis fumius eius exterminat omne genꝰ demoniorumſiue avio aut muliere. Iſta diro.ſ. ſagittas ⁊ carbones petebat ꝓpheta ſibi dari ꝯtr doloſas fuggeſtiones dyaboli. Psͣ. Quid deturtibi aaut quid apponatur tibi adlinguā doloſaꝫ.? Sagitte pocentisacute cū carbonibꝰ ⁊cͣRnarto orationes ſūt homini neceſſale ex eoꝙ ſunt nuntiꝰ quem homo mittitad deū vt petat ſuccurſū qꝛ ab hoſtibꝰ aſſidue circumdati ſumus.Pſal. Intret in ꝯſpectu tuo ora cōmea. dicit gloſa. Magna virtusoracōis hic notatur que qͣſi quedam̄ ꝑſona ad deuꝫ mittit̉ vt madata peragat quo caro peruenirenequit. Iſti nutio aſſotiātur duedomicelle qd̓ ſignificatum eſt Heſter. xv. vbi dicitur ꝙ ipſa ad regem cum duabꝰ famulabꝰ ingrediens vni illaꝝ innitebatur: altera indumenta in humū defluētiacolligebat. Heſter interpretaturab ſcondita ſiue eleuata ⁊ ſignatoracōnem que debet eē abſcondita a fauore populi: eleuata ꝑ feruoremn ad deum: due famule ſuntelemoſina ⁊ ieiuniū: cum quibusdebet venire ad regna celorum Famula prima cui oratio innititur ēipſa elemoſina: que ipſam ad deum introducit. Eſt enim elemoſina ſicut petitionarius principis:qui ſi fueit auarus oſtiū illi clauditur: ſi munificꝰ ei aperitur. Prouerb̓. nono. donum hominis dilatat viam eius: ⁊ ante principeꝫfaciem ei facit. Famula que veſti