¶ Litteradicta .III.

nomīe dn̄i in fi. vbi ponitur longa maledietio. qꝛ maledictorū duo ſunt genera. c. cum ſancti. xxiiij. q. iij. omnis eniꝫblaſphemus dei ⁊ ſanctorū maledictuseſt. c. ſtatuimus. e. ti.Malleatores adulterine moneta ſunt:qui falſam monetā malleantUancipiū eſt ſeruus vel ancilla. ⁊ eſtneutri generis in voce. ſed cōis generisin ſignificatione. Et d̓r quaſi mancipiū⁊ ſic d̓r mancipium omne quod manucapi poteſt. ſicut homo equus. ⁊ hoc generaliter Sed ſpēaliter tm̄ ſignificat homines qui tales erant ſerui capientiumeos in bello iuſtoMancus eſt derectuoſus. ⁊ ẜmᶠ catholicū d̓r quaſi manu catens. vt cui manusabſciſa eſt.Mandatū ẜm Azo. eſt officiū ab eo quigratuitum gratis ſuſcipit exhibendū. ⁊d̓r mandatum quaſi manu datum Qd̓em̄ aliquis per ſe facturus erat. alij gerēdum committit. ⁊ ꝯtrahitur ſolo ꝯſenſu. Et nota ꝙ mandatum poſterius factum non derogat priuilegio. niſi de hocfaciat menſionem. c. graue. d̓ offi. ordi.Item per mandatum generale non ꝓhibentur niſi illicita. c. ſuper quibuſdamde verbo. ſignificatōe. Item tantum valet mandatum generale quo ad omniaquantum etiam valet ſpeciale ad quedāde vo. ⁊ voti redem. c. magne. §. rei. Itērei turpis mandatum nulluꝫ eſt. ff. mā.l. iij. Item quando mandatum vel pactum vnum continet in ſe duo quorumvnū eſt poſſibile ⁊ alterū impoſſibile. n̄obligat in contractibꝰ. vt ſi ego exiſtēs.rome promitto tibi hodie dare. x. erfordie. Sed quandoqꝫ obligat in iudicijsvt ſi iudex mandat alicui quod comꝑeat coram eo die impoſſibili. tunc tenet̉compatere die poſſibili ſcd̓m Hoſt. c.dilecti. d̓ do. ⁊ contu. Item qui exequi

tur mandatum. nō debet excedere finesmandati. inſti. man. §. Si isqui. Itemmandatum ſpeciale derogat generali etijam ſi de eo non facit menſionem. ca. paſtoralis. de reſcrip. ſcd̓m Detn̄. ī queſtionibus. Et hoc fallit in quatuor caſibꝰ.Primo in mandatis generalibus: queſunt effectu ſpecialia. c. ex parte d̓ offi.dele. Secundo in priuilegijs d̓ reſcrip.cum ordinem. Tercio quando res noneſt integra Quarto in legatis. ff. de ſuꝑpel. lega. l. iij. Et differūt mandatuꝫ iuſſio ⁊ preceptum. quia iuſſio importat neceſſitatem. nec finitur morte iubentis.quia ſucceſſor id facere tenetur. Mandatum vero importat liberam obſequendi voluntatem. ⁊ finitur morte. vnde p̄ceptum non precipitat mors precipienus.Mandatum mandatore cadente cadit.vt no. de reſcrip. Eam te qui. ⁊. c. hijsde ver. fig. Quidam tamen dicunt: ꝙtam preceptum qͣꝫ mandatum finit̉ morte. ſi omnibꝰ expreſſis ſcribatur. ſcd̓mIohannem. xiiij. queſt. prima. quod p̄cipitur.Mandator dicitur ille qui aliquid mādat alicui vt ſibi vel alij aliquid faciat.Re. ſupra. fideiuſſorMandatarius eſt qui mandatum ſuſcipit ad implendum. ⁊ quando mandatarius accuſatus de crimine conueniripoſſit ex ſua perſona. vide legem. Nonid eo minus. C. de accuſati. ⁊ notandūin capl̓o. mmulieres. ⁊ capl̓o vt fame.de ſententia excommunicationis. Et inter iſtas oriuntur actiones hincinde. qꝛilli cui ſic mandat alteri contra illuꝫ quimandatum ſuſcipit ad implendum.Cum enim primo modo cogi non poſſet ꝙ reciperet mandatum. compenit actio mandati directe. inquantum tameneis inierfuit factum fuiſſe. quod man