Dicla .4.Littera

cum baculo dicē do pſalmū. Miſerere⁊ deprofundis. ⁊ ſit cū ſolēnitate. Sꝫreuocatio eſt ſm̄a verbalis ſine ſolēnitate. Etaꝫ abſolutio ſit ſi excoīcatio tenuit. ⁊ ſi non tenuit fit reuocatio. Itē abſolutio reddit qd̓ excoīcatio intulit preterqͣꝫ fructus qͦs excoīcatꝰ iuſte ꝑdidit.qꝛ ꝑ abſolutionē tales non recuꝑat. vtin autē. vt cū de appel. ꝯg. §. generaleꝫ.ꝟ. ſi vero pꝰ coll. viij. ⁊ abſolutio ex falſa cauſa ſuꝑ nota impetrata nō tenꝫ. ⁊ ēnulla. vt no. in ca. qd̓ ſuper his de fi. inſtrumen. Sꝫ licet excōicatio lata ſit exfalſa cā. tn̄ bene tenet. xi. q. iij. c. i. ⁊ deoffi. ordi. ex ꝑte in gloſa. Et an pecuniapoſſit dari vel peti ꝓ abſolutione. de ſimo. ad aures. in. c. dilectus. ⁊ .i. q. i.nullus epiſcopus.Abſqꝫ ē priuatiuū. vt in. l. minꝰ. C. deact. poſ. ⁊ qn̄ ponit̉ excluſiue ⁊ qn̄ incluſiue. no. Archi. de ꝓcur. qͥ generalit̓ li.A ante Cvi.Acceptillatio eſt liberatio ꝑ mutuā interrogationē qua vt̓qꝫ conungit ab eo nexū abſolutio. i. diſſolutio. ff. eo. n. l. pluribꝰ. ⁊. l. i. vn̄ acceptifero acce pticuli acceptilatū verbūcōpoſitū a qͦ venit acceptilatio. ⁊ ē imaginaria ſolutio q̄ ſimulat debitorē ſuuꝫſibi ſoluiſſe qd̓ nō ſoluit. idqꝫ facit aīoremittendi. qꝛ illa ꝟba dicēdo. qͥcquidtibi ꝑ ſtipulationeꝫ ꝓmiſi vel ex ſtipulatu debui. habes ne acceptū. ⁊ reſpod̓ashabeo. acceptūqꝫ fero. quaſi dicas. ꝓīde habeo ac ſi accepiſſem a te ꝑ verā ſolutionē. Et ſic ſicut vera ſolutione liberatus eēs: ita hac acceptilatione liberaris vt. C. e. ti. l. i. g. ij. Itē acceptilatōinutilis d̓r ratōe acceptationis. vt tractat̉. ff. e. ti. l. an inutilis. in glo. i.Acceſſio dicit̉ aliqͥd adiacēs alteri. velomne id qd̓ eſt acceſſoriū ⁊ neceſſariū

in principali. vt capiſtꝝ equo. vel veſtꝭſeruo. vt. ff. depo. l. i. §. que ī depoſius.Si em̄ ſeruū emeris. ⁊ veſtē in qua tradit̉ adquiris. ⁊ ſi de eo mentio non ſitfacta. Et acceſſiōes ciuiles vt vſure nōveniūt ī ꝯtractu ſtricti iuris. etiā pꝰ litꝯte. C. d̓ ꝯdi. īde. l. i. ī glo. ⁊. ff. de vſu.l. mora. in glo. ꝟ. difficilis. Et in c. venerabilis. de excep.Acceſſoriū idē ē qd̓ acceſſio ⁊ ſequit̉ naturā ſui prīcipal̓. inſti. de reꝝ diui. §. ꝙſi ꝑtim. ff. ſi qͥs cau. l. ſi eū. §. qui iniuriarū. ⁊ ī regula acceſſoriū. de re. iu. li. viEt qn̄ acceſſoriuꝫ venit officio iudicismercenario. tūc ſublato principali tollitur ⁊ acceſſoriū. C. depo. l. iiij. Secꝰ ſiacceſſoriū venit officio iudicis nobili.ff. de cōdi. in de. l. fi. §. luciꝰ. ī glo. aliasregulariter nō tenet acceſſoriū vbi nontenet prīcipale cū ſaltē non accedat prīcipali. vt ī. c. ſi diligēti. de fo. ꝯpe. Fallit tn̄ in caſibꝰ. Primo in. c. debitoresde iureiu. vbi acceſſoriū .ſ. iuramētuꝫ d̓ſoluendis vſuris factū tenꝫ. principalitn̄ .ſ. obligatōe d̓bitoris ad vſuras ſublato. qꝛ ad vſuras ſoluendas nulla ē obligatio d̓ iure canonico ⁊ ciuili. ⁊ tn̄ iuramentū factū de his ſoluendis ē ẜuādū. Sꝫ regulare cōtrariū intelligit̉ qn̄acceſſoriū ⁊ principale regulant̉ eadeꝫratione. eodem tēpore. non mutato reſpectu perſone. Sed illa non ſeruanturin ꝓmiſſione ⁊ iuramento. quia ꝓmiſſio ſit parti. ſed iuramentuꝫ deo: ⁊ dixit. Ludo. de roma ſe conſuluiſſe. ꝙ acceſſorium etiam precioſius principali.ſibi tamen accedit. ff. de au. ⁊ ar. lega.l. ⁊ ſi non ſicut. §. perueniamus. ⁊. l. cuꝫaurum. ꝟ. fi. eodem titulo. Et facit adhanc queſtionem ſi lego mulieri veſtesquas ſibi feci. quod etiam in legato veniunt ornamenta aurea vel argentea veſtium.