in hoc caſu ꝙ ſufficit ꝙ non contradicat SSi auteꝫ nulla eſſent indicia d̓cōſenſu eius: niſi ꝙ alter protulit verba: non credo ait Guil. preſumenduꝫpro matrimonio. Hoſti. etiam dicit īſum. ⁊ glo. ꝙ requiruntur verba vt ꝓbetur conſenſus qui ſi deficiant ſufficere debent ſigna etiam in loquente:vndeſi ſcribat voluntatem ſuam etiāſine verbis ſufficit. Item nō ẜꝫ Guil.ꝙ cum quis ꝓteſtatur coram pluribꝰꝙ ꝗcꝗd faciet vel dicet cū aliqua: nōfacit animo contrahendi: ⁊ poſtea cōtrahat cum illa: dicens conſentio ī te⁊ huiuſmodi. Si conſtat iudici iudicialiter iudicabit ꝓ matrimoīo: quiarecurrendum eſt ad cōem intelligentiam verborum: ⁊ interpretatio facieda eſt contra eum qui dolum adhibuit: ⁊ qͣꝫuis proteſtationeꝫ probet potuit tamē poſtea recedere ab ea ⁊ voluntarie conſentire in illam. Concor.Hoſti Eſt autē effectus mr̄imonij cōtracti ꝑ v̓ba d̓ pn̄ti īter fideles multiplex ẜm Rai. In primis quidem: ꝗamaritus non poteſt dimittere vxoreꝫnec vxor viꝝ: ſiue efficiat̉ cecus vl̓ leproſus vel hereticus. 32. q. 5. horrendus. Niſi tm̄ cā fornicatiōis: ⁊ tunc ſidimittat maneat ſine cōiuge: vl̓ recōciliet̉ ei. 32. q. 4. dixit. ⁊ in alio. cº. Poteſt tn̄ alter eoꝝ ante cōſūmationemmr̄imonij intrare religione alt̓o īuito: ⁊ ille qui remanet in ſeculo neceſſehabet illum expectare vſqꝫ ad ꝓfeſſionem poſtea ſolutuſ eſt NNam ſi ille reuertat̉ ad ſeculū ante ꝓfeſſionem durat matrimoniū: ⁊ ſi remanes ī ſecl̓oꝯtraxiſſet cū aliqͣ ꝑſona: ⁊ etiam conſūmaſſet mr̄imoniū cogetur illaꝫ dimittere ⁊ ſuſcipere regreſſū d̓ religione Si vero vxorē volēte īgredi religione vl̓ ia īgreſſā ſꝫ nouitiā cū quācōtraxerat ꝑ verba d̓ pn̄ti cognouerit etiā per violētiā: tūc nō p̄t īgredireligione vl̓ remanere ſi iaꝫ intrauitꝯͣ voluntatem alterius coniugis ẜmRicar̄. ⁊ Hoſti Si aūt taliſ pollueritvxore exͣ clauſtrū pudoris nō īpedit̉ꝑ hoc ab ingreſſu religionis: quia nōꝯſummauit ꝑ hoc matrimonium ẜmArchi. ¶ Secundus effectus ē quiamulier ſui corporis ptāte non hꝫ: ſedvir: et econuerſo. in pͥma ad cor. 7. vn̄nō pōt ꝯtinētiā vouere altero inuito.33. q. 5. per totū. Qd̓ videtur intelligedū qͣꝫtū ad redditionē debiti: ſecus q̄ad exactione. Item qꝛ cōpellenduseſt redde̓ debitū vxori: lꝫ nūqͣꝫ cognouerit eam: ⁊ econuerſo non obſtanteaffinitate ſuperueniēte: exͣ de eo ꝗ co.con. vx. ſue. diſcretione Ille tn̄ cōiūxꝗe īnoces admonēdus ē. vt contineNrono voat: ꝙ ſi nolit: tunc qui noces eſt tenet̉ei penitꝰ debitū redde̓: ſꝫ exige̓ nunqͣꝫdebet: niſi ſecū diſpenſetur. Et poteſtin hoc diſpēſare ep̄s ẜm Pe. de pal̓.ꝙ ſi dicat alter velle īgredi religiōeꝫarbitrio iudicis: puta ep̄i aſſignabit̉cōueniens tēpus .jͣ. qd̓: aut intret religionem: aut cōſūmet mr̄imoniū: al̓sexcōicabit̉: ⁊ in tali cāu nō obediēdoeccleſie peccat mortaliter: nec ſuffice̓tqd̓ intraret aliqd̓ eremitoriuꝫ: vel ſumeret tertiuꝫ ordinis habitū predicatoꝝ vel minoꝝ: ſed oportet ꝙ ītret īvnam de religiōibꝰ approbatis ⁊ obligantibus ad tria vota. ¶ Tertiꝰ effectus eſt ꝙ vnus cōiugū nō poteſt orare ſine ꝯſenſu alterius: qd̓ intelligiturde oratione tam longa ꝙ eſſet impeditiua coniugalis debiti. 33. q. 2. quos