Do. i. poſt pethe.Sermone Cꝑili

nos. prima Iohannis. quarto. In verbis iſtis hortat̉ nos apoſtolus ad dilectionem dei Caritas enim ignis eſt ⁊ ignis non poteſt melius accendi quam inigne: ideo proponit nobis caritatē xp̄i:vt nos accendamur viceuerſa ad deumdiligendum Oſtendit autē nobis chriſtus ſuā dilectionē multis modi Prīoquia de nihilo nos facere dignatus eſt⁊ ad ymaginem ſuam reformare Quomodo potuiſſet deus hominē magis honoraſſe qͣꝫ per hoc ꝙ eum ad ymaginemſuam formauit. Deenhardꝰ. O homocogita qualem te fecit dominus: quia ſecundum corpus egregiā formam? ſecundum animam ymaginem creatorisinſignem Sed tu auare tu ſuperbe tu luxurioſe: deum qui te genuit dereliquiſti⁊ oblitus es creatoris tui ⁊cͣ. Tamē ipēdicit. Reuertere ad me ⁊ ego te ſuſcipiam Exemplum in filio prodigo. Luce.xv. Secundo oſtendit ſuam caritatemin hoc ꝙ nobis boa diuerſa contulit .ſ.naturalia ⁊ temporalia ⁊ ſpiritualia: debono naturali dicit̉. Eccī. xvij. Deditdominus homini conſilium ad deliberādum ne precipitanter agerꝫ ſicut brutaanimalia. Dedit aures ad audiendumquicquid profuturum ſibi eſſet Deditlinguam ad interrogandum ſi forſitanignorarꝫ. Dedit cor ad cogitanduꝫ qͥdvtile quid honeſtum: quid neceſſariumqͦd fugiendum: quid tenēdum: quid deteſtandū ⁊ quid ſit diligendum. Secūdo dedit donum temporale Eccleſiaſti.xvij Dedit illi poteſtatem omnium queſunt ſuper terram. yſidorus. Oīa ꝓpterhomineꝫ fecit deus Damaſcenus: deuscreaturas condidit vt haberent quibushomini benefacerent: vn̄ admirās Pſalmiſta. ait. Domine quid eſt homo ꝙmemor es eius Omnia enim ſubieciſtiſub pedibus eius ⁊cͣ. Hugo. O homoreſpice vniuerſum mundum ⁊ conſide

ra ſi aliquid ſit qd̓ tibi non ſeruiatꝰīsnatura: omnis creatura ad hūc curſumfinem ſuum dirigit vt vtilitati tue deſeruiat. hoc celum: hec l̓ra: hic aer: hec maria que in eis ſūt ſol et luna: ſtelle ⁊ planete omnia tibi famulantur Uideo homo qͣꝫtum te amauit qui tantum tibi dedit: celum vt miniſtret tibi lumem ī dievt vigiles: tenebras in nocte vt pauſeꝭEgo oblectationem tuam per temporūviciſſitudines tibi pario tempore veris⁊ eſtatis feruorem autūni plenitudines⁊ hyemis algorem. Aer dicit. Ego vitalem tibi prebeo flatum: ⁊ omne genꝰauium ad tuum mitto ob ſequiū Aquadicit Ego potum tibi prebeo. diuerſoꝝgenera piſcium tibi ad tuum eſum miniſtro Terra dicit te porto: ego te nutriopane confortor vino letifico: ⁊ omnisgeneris fructu oblecto: diuerſis animalibus menſam tuam repleo. Mundusdicit tibi: vide homo quantum te amauit qui me propter te fecit. ẜuio tibi: qꝛpropter te factus ſum vt tu ſeruias illiqui te fecit. ⁊ me: me propter te: ⁊ te ꝓpter ſe ſi ſētis bn̄ficiū t̄dde d̓bitū: accipisbenignitatē redde caritatē hec tribuit ⁊exigit deus Infernꝰ dicit tibi: a me glutieris: Ignis dicit: a me conſumeris ſinon de tantis beneficijs gratus eris Tercio dedit ſpirituale donum ſiue eternale in quo ſimiliter tranſcendit oēs creaturas terreſtres. Auguſtinus. dicit. Oanima miſerabilis cratura quo te d̓ijcijterram diligis ⁊ meliores: celum contemplaris ⁊ altior es: ſolo creatore tuoinferior. Ideo fecit deus hominem deterra non tamen ad terram ſed proptercelum. Quarto oſtendit ſuam caritatēꝙ pro nobis pauper factus eſt. ij. Cor̄.qaurto. Qui cum diues eſſet in gl̓a patris pro nobis factus eſt egenus. De illo require in ẜ. de natiuitate eiꝰ .ſ. Paruulus Quīto oſtē dit ſuā charitatē inh̓