De ſanctoſpiritu
parati ad vifitandū? aures parate ad audienduꝫ vocē eius: ocuſi aperti ad vidēdum dolorē eius. brachia tua parata adſubleuandum vel portandū infirmū. certum eſt ꝙ hēs donuꝫ ſpūſſancti .ſ. pietateꝫ: qꝛ iſta oīa nullus pōt habere ſine ſpeciali grā ſpirituſſancti. Si aūt quādo vides ꝓximum tuū tribulatū cor tuum eſta deo duꝝ ꝙ non pōt congemere ⁊ cōꝑati et oculi nō poſſunt flere. ⁊ ſic de ſingulis et lingua tua neſcit ꝓximum tuū poſttergum ſuum excuſare: ſed potius quodaudiſti alijs re uelare ⁊ aliquādo non minuere: ſed magis augmentare. Si olfactus tuus nō pōt pauꝑem fuſtinere. ſedauertis te ab eo quafi videatur tibi fetere. oculi tui non poſſunt plagas eius videre et non poſſunt manus infirmū tāgere ⁊ brachia non poſſunt eum leuare velportare. ſicut legitur de beata elizabeth.Si omnia iſta nō pōt facere. ſignum eſtꝙ non hēs ẜm donuꝫ ſpirituſſancti .ſ. pietatem Et ſi fine hoc dono .ſ. mīa mortuus fueris nequaqͣꝫ ſaluus eris. qꝛ miſericordibꝰ dicetur. Uenite benedicti prīsmei ⁊cͣ. Tercium mortale peccatū eſt iraIra oculum menus excecat Ira eſt deſideriuꝫ vindicte Multa mala facit ira homini excecatoculum mentis. aufert hoīſenſus et rationem. facit eū inſanuꝫ. ſic̄dicit Augu. Linguam ꝓuocat ad contēdedum: ad maledicendū os exaſperat:ad improperandum et ſublimandū: manus ꝓuocat ad percutienduꝫ ⁊ iactandūnec patri: nec matri ꝑcit: nec deo ſuo necꝓprie ſaluti et honori Augu. Homo iracundus ad oē malum eſt pronus ⁊ inclinatus. hec oīa mala facit iracundia. Cōtra huius peccati malum dat̉ terciuꝫ donum ſpūſſancti .ſ. ſcientia. Uirtus huiꝰdoni eſt ꝙ docet hoīem recte conuerſari īmedio nationis praue et ꝑuerſe. Augu.Scīa eſt diuinarū et humanaꝝ rerum agnitio Ex hijs colligit̉ ꝙ donuꝫ ſcīe ſtat
in hoc ꝙ homo ſciat ī hoc ſeculo qualitercum hoībꝰ debeat conuerſari ꝙ vita ſuadeo placeat: ⁊ tn̄ cum hoc hoībꝰ irreprehenſibilem exhibere vitam. Ita ꝙ om̄squi videt eum vel audiunt de eius cōuerſatōe emendentur. Unde dn̄s in euāgelio Mat. v. Sic luceat lux veſtra ⁊c. etApoſto. ait Roma. xij. Prouidētes bona non tm̄ coram deo ſed etiā oībꝰ hōibꝰNon ſatis eſt in hoc ꝙ tm̄ deo ſeruiat: ſꝫetiam alijs bonum exemplū et bonā conuerſationem oſtendat. Sed quidā ſuntqui habent illā gr̄am ꝙ bene ſciunt conuerſari in mundo cū hoībus: et tn̄ cur hͦhabent illud in fortunium ꝙ neſciunt ſecuſtodire et cauere niſi coinquinētur peccati s ⁊cͣ. Uita eorum deo diſplicet: licꝫtamen cum hominibꝰ gratioſe conuerſētur. Sunt alij qui ſcām ⁊ bonam vitamducunt et deo placent ⁊ habent illud infortunium ꝙ non ſunt affabiles vel tractabiles: et ita indignati: ita tedioſiī factis ſuis: et ita diſtorti in moribꝰ. et itainepti in oībꝰ ꝙ nullꝰ p̄t cū eis ꝯuerſaribn̄. ꝙ nullꝰ de eoꝝ ꝯuerſatōe edificat̉. ꝙom̄s qui eos audiūt vel vidēt vel cū eisconuerſantur habent tedium de eis: ⁊ tamen ſunt boni et ſancti coram deo Sūtetiam aliqui qui bonam et ſanctā vitamducunt ⁊ cum hͦ habent illud fortuniumꝙ hoīes eos diligūt ⁊ cū eis libenter cōuerſantur ⁊ eos libenter vident. libenteraudiunt. et quicquid loquuntur docentvel predicant vel faciunt. hominibus acceptum eſt: et placet. et omnes de conuerſatione eorum emendantur. Iſtudprouenit ex dono iſto tercio ſcilicet ſciētia. Iſtud ergo donum ſcientie quod docet bene conuerſari eſt neceſſarium cōtrairam que facit hominē male conuerſati.Quartum mortale peccatū eſt accidia qͥfacit homini multa mala Accidioſus emnon poteſt dura fine murmuratione fuſtinere. vnum verbū non poteſt proptet