Diſtin. XXXI.
lio
duabꝰ naturis cōſtat rōnali ⁊ ſenſitiua: pōt ergo originalepctm̄ noīari: vel per cōparationē ad rōnalē: vel ꝑ cōparationē ad ſenſitiuā. Si pͥmo mō ſic ex ꝑte eiꝰ qd̓ eſt formalein originali pctō .ſ. debite iuſticie carētia dr̄ lāgor nature.ex ꝑte v̓o eiꝰ qd̓ eſt maͣle .ſ. inordinatio īferioꝝ viriū dr̄ tyrānus: inqͣꝫtū ꝑ īordinationē īferioꝝ viriū iniuſte ⁊ quodāmodo tyrānice rō in ſeruitutē pctī trahit̉: ex ꝑte aūt ſenſitiue que eſt potētia organis affixa: dr̄ lex carnis: ex eo ꝙtraductionē carnis traducit̉: ⁊ dr̄ lex mēbroꝝ inqͣꝫtū ī mebris cōpletis dn̄at̉: ⁊ quodāmodo ẜm ꝯditionē eoꝝ inclinat in actū: vt .ſ. ī delectabile mēbris homo inclinet: qd̓ eſteis ꝯueniēs. ¶ In eo maͣl̓r erāt ⁊c̄.) non ita ꝙ illud qd̓ fuitmaͣ corꝑis ade ſit poſtmodū maͣ oīuꝫ hoīuꝫ: ſꝫ qꝛ maͣ oīumhoīuꝫ original̓r ab adā traducta eſt: ſicut a pͥncipio effectiuo pͥmo in humana natura: materia .n. humani corꝑis eſtmēſtruū: vel ēt ſemē ſil̓ vt ꝗbuſdaꝫ placet. Ꝙ aūt ſemen ⁊mēſtruū cauſet̉ in nobis: hoc nō eſt niſi ꝑ v̓tutē naturaleꝫque in nos ex parētibꝰ deuenit ⁊ ita tota materia corporihumani originē hꝫ ab adā: nō quaſi ab eo deciſa: ſed quaſia v̓tute que ab ipſo deſcēdit p̄parata (Qd̓ ēt on̄di pōt ⁊c̄.Iſta rō non valet: qꝛ ꝓcedit a maiori affirmādo: magis enīvidet̉ ꝙ in reſurrectione que tota miraculoſa erit aliꝗd diuina v̓tute fiat: vel ꝑ multiplicationē: vl̓ etiā alio quocūqꝫmodo: qͣꝫ in naturali augmēto: qd̓ actione nature cōpletur(Nō īficiamur tn̄ ⁊c̄.) Iſtud vr̄ īcōueniēs: ꝙ magr̄ hic ponit: qꝛ vel caro ⁊ ſanguis ex cibis gn̄ata diſtīcra erāt ab illa que a parētibꝰ deſcēdit: ⁊ ſic nō tota qͣꝫtitas humani corporis ſaluaret̉ in carne que ex parētibꝰ deſcēdit vel cōmixta illi: ⁊ ſic oportebat ꝙ ex eis vnū ꝗd gn̄aret̉ qd̓ neutrumilloꝝ eſſet: ſed mediū īterea: ⁊ ſic totū equal̓r ad v̓itatē nature ꝑtineret: niſi forte poneret̉ eē mixtio ẜꝫ mīma ſaluata: vt ꝗdā poſuerūt: qd̓ etiā in pͥmū modū rediret.¶ Quō peccatū origīale a pr̄ibꝰ trāſeat ad filiosan̄ ẜm aīaꝫ: an ẜꝫ carnē. ¶ Di. XXXI.Unc ſuꝑeſt īueſtigare: qual̓r illuopeccatū a patribꝰ traducat̉ in filios.ſ. an ẜm ſolā aīam: an ẜm carneꝫ:ſiue ẜm vtrūqꝫ. Putauerūt ꝗdā ẜꝫSIaīam trahi originale pctm̄: nō ſolūẜm carnē: qꝛ nō ſolū carnē: ſꝫ ⁊ aīam extraduceeſſe arbitrati ſunt. Sicut .n. in gnatione ꝓlis decarne paterna ſubſtātial̓r trahit̉ caro: ita ⁊ de gignentis aīa: aīa geniti eſſential̓r deduci ab hisextimatur. Ideoqꝫ ſicut d̓ corrupta carne carocorrupta ſeminatur: ita etiam de anima peccatrice: anima peccatrix corruptione originali īfecta ab illis trahi dicitur.¶ Predictā opīonē dānat: ⁊ ꝙ per carnē traducatur pctm̄ dicit: ⁊ quo modo oſtēdit.Oc autem fides catholica reſpuit: ⁊AIItanqͣꝫ veritati aduerſuꝫ damnat: quenon animas: ſed carnem ſolam: ſicutſuꝑius diximus ex traduce eſſe admittit. Non igit̉ ẜm animā: ſed ẜm carnēſolā peccatū originale trahit̉ a parentibus. Eſtenim peccatū originale: vt ſupra diximus: concupiſcētia: nō quidē actꝰ: ſed viciū. Vnde Augad Valeriuꝫ. Ipſa cōcupiſcētia eſt lex mēbroꝝ
vel carnis: que eſt morbidus ꝗdā affectꝰ vel lāguor: qui cōmouet illicitū deſideriū .i. carnalemcōcupiſcētiā: que lex peccati dr̄: que dr̄ manerein carne: nō quia ī aīa ſit: ſed quia per corruptionem carnis in anima ſit.¶ Cauſam corruptionis carnis oſtendit ex quain anima peccatuꝫ ſit.Aro enī per pctm̄ corrupta fuit ī adāa deo: vt cū an̄ pctm̄ vir ⁊ mulier ſineīcētiuo libidīs ⁊ cōcupiſcētie feruoreA poſſent cōuenire: eſſetqꝫ thoꝝ īmaculatū iaꝫ poſt pctm̄ nō valeat fieri carnalis cōpula abſqꝫ libidinoſa cōcupiſcētia: que ſemꝑ viciūeſt: ⁊ etiā culpa: niſi excuſet̉ ꝑ bona cōiugij. Incōcupiſcētia igit̉ ⁊ libidine cōcipit̉ caro formanda in corpꝰ ꝓlis. Un̄ caro ipſa que cōcipit̉ in vicioſa cōcupiſcētia polluitur ⁊ corrūpitur: ex cuius ꝯͣctu aīa cū īfūditur maculā trahit qͣ polluit̉⁊ fit rea .i. viciuꝫ cōcupīe: qd̓ eſt origīale pctm̄.¶ Ꝙ ꝓpter corruptionē carnis que ē cauſa peccati dr̄ pctm̄ eſſe in carne.Deoqꝫ ip̄m pctm̄ dr̄ manere in carne:caro igitur que ī cōcupīa libidīs ſemīatur: nec culpā hꝫ: nec actū culpe: ſꝫ cāꝫꝝe ¶ ¶ In eo igr̄ ꝙ ſemīatur corruptio eſt: ineo aūt ꝙ naſcitur cōcupiſcētia viciū ē. Un̄ Ambroſius de ꝟbis apl̓i ſic ait. Quō hītat pctm̄ incarne cū n̄ ſit ſub̓a: ſꝫ priuatio bōi? Eecce primihoīs corpꝰ corruptū eſt ꝑ pctm̄. Ipſaqꝫ corruptio ꝑ cōditionē offenſionis manet in corꝑe: robur tenēs diuine ſnīe date in adā: cuiꝰ conſortioaīa maculatur pctō: ꝑ id gͦ qd̓ facti cā manet īhabitare dr̄ pctm̄ in carne: hec eſt lex carnis. Ideꝫnō habitat pctm̄ in aīa: ſed in carne: qꝛ pctī cauſa ex carne eſt: nō ex aīa: qꝛ caro eſt ex origīe carnis pctī: ⁊ ꝑ traducē oīs caro fit pctī: aīa ꝟo nōtraducitur: ⁊ iō in ſe cām pctī nō hꝫ. Aug. quoqꝫ ex carne pctm̄ aīaꝫ t̓rahere in ſermone quodā de v̓bis apl̓i: oſtēdit dicēs. Vitiū cōcupiſcētie eſt qd̓ in aīa: ſed ex carne ꝯͣxit. Natura ꝗppehumana nō oꝑe dei cum vitio primitus eſt iſtituta: ſꝫ ex volūtatis arbitrio prioꝝ hoīuꝫ veniēti vitio eſt ſauciata: ita vt nō ſit in carne bonuꝫſed vitium quo inficitur anima.¶ De cauſa originalis peccati que eſt in carne:vtrum ſit culpa: an pena.Ic queri ſolet: vtrum cauſa peccatiAoriginalis que dicta eſt eſſe in carne:culpa ſit: vel pena: ſiue aliquid aliud.¶¶ Culpa eſſe nō pōt: qꝛ culpa nō ē in reirrōnali. Si eniꝫ culpa eſſet in carne an̄ infuſionem aīe: actualis eſſet vl̓ original̓. Sꝫ actualis