Druckschrift 
Scriptum super secundo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Seite
11r
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. II.

Icelo: de nobilitate āt corꝑis celeſtisᵉ ꝙ nō hꝫ ꝯͣriū: vndeqͣꝫtū plus corpꝰ ſeꝑat̉ a ꝯͣrietate: ſimilius celo efficit̉: hͦ ātnō pōt eē in gn̄abilibꝰ ⁊ corruptibilibꝰ hoc mō ꝙ a ꝯͣrijsoīmode abſoluāt̉ .ſ. calido ⁊ frigido .ſ. ꝑ hͦ ꝙ inueniūt admediū: qꝛ mediū neutꝝ extremorū ē actu: ⁊ iō ilid̓ corpꝰqd̓ vēit ad maximā eqͣlitatē mixtiōis ē ſil̓imuꝫ celo: ⁊ tale corpꝰ dꝫ eē corpꝰ humanū: ⁊ inde eſt ꝙ dr̄ 2º de aīa ꝙhomo hꝫ meliorem tactū ceteris aīalibꝰ: ⁊ qͣꝫto ē melioris tactꝰ tāto ē melioris intellectꝰ: qꝛ ſubtilitas tactꝰ ſeꝗtur eqͣlitatē ꝯplexionis. Inſtr̄m enī tactꝰ debꝫ eē ī poͣ reſpectu ſuorū ſenſibiliū ſicut mediū: ⁊ nō pͥuatiōem ſic̄ pupilla ē poͣ albū ⁊ nigꝝ: vt in eodeꝫ libro dr̄.gͦ dd̓ꝫ ꝙ corpꝰ celeſte ē nobilius qͣꝫ corAd Primt pꝰ hūanū: ⁊ perfectio ſua ē nobilior qͣꝫaīa humana. Sed ſic̄ dic̄ ꝯmētator in libro de ſubſtātia orbis corpꝰ celeſte nō ē gn̄abile neqꝫ corruptibile ſic̄corpꝰ humanū: ⁊ iō nō īdiget ꝑfectiōe termināte ip̄m ſenſificādo ⁊ vegetādo: ſꝫ qͣ moueat ip̄m in loco: ⁊ quecunqꝫſit virtꝰ illa ſiue deꝰ ſiue angelus ē ſuperior in naͣ qͣꝫ anīahumana q̄ ē motor corꝑis hūani: ⁊ cōporeitas celi qͣꝫ corporeitas corꝑis hūani. Ad 2ᵐ dd̓m. ꝙ corꝑa ſimpliciamaxīe remouēt̉ a ſil̓itudine celi inqͣꝫtū in eoꝝ naͣ eſt hr̄eꝯͣriū cū intētiōe. ⁊ iō corꝑi tali aīa rōnalis vniri nō d̓buit Ad 3ᵐ dd̓m. ꝙ aīa rōnalis qͣꝫuis ſit ſimplex in eēntia: tn̄ē multiplex in potētijs ⁊ oꝑatiōibꝰ: ⁊ iō oꝫ ꝙ corpꝰ ſuummulta hēat organa ad diuerſas oꝑatiōes apta: ⁊ ꝑꝑ hͦ naͣdedit hoī manꝰ: ꝗbꝰ plurīas oꝑationes facere pōt: ⁊ ꝑꝑ hͦēt qͣꝫto aīa ē minꝰ nobilis reꝗrit minorē diuerſitatem inorganis: ſicut pꝫ ī plātis ⁊ ī aīalibꝰ ānuloſis. Ad qͣrtuꝫdd̓m. ꝙ el̓ta quāto plus hn̄t de ſpē ⁊ de qͣlitatibꝰ actiuistāto plꝰ hn̄t d̓ v̓tute agēdi: vn̄ nō poſſet fieri adeqͣtio niſid̓ el̓ento magis maͣli eēt plꝰ ẜm qͣꝫtitatem vel maͣꝫ. Iō oꝫcorpꝰ hūanū ẜm qͣꝫtitatē hr̄e plus de terreſtri: qͣꝫuis nonẜm qͣlitatē: qꝛ ī corꝑe viuo dn̄at̉ calidū. vn̄ in li. de aīa dr̄ꝙ nihil ē ſēſitiuū ſine calore: ⁊ ꝙ calor ignis ē inſtr̄ꝫ aīe.⁊ qꝛ grauitas ⁊ leuitas q̄ ſūt pͥncipia motꝰ localis ꝯſequūtur quātitatē maͣe. iō motꝰ grauis aꝑꝑet in corꝑe hūanoIntelligēdo amaret) Hic pōit qͣtuor q̄ ſe ẜm ordinē habēt. Intell̓s enī ẜm apprehēſionem boni gignit amoremamor āt vnit amato: ⁊ quodāmō illud ſuū eē fac̄ poſſidēdo. ⁊ ex hac ꝯiūctiōe ſeꝗt̉ delectatio que perficit rōnemfruitionis: cetera ex predictis māifeſta ſunt. Que ꝯſiderāda ſūt de āgelis. Diſtī. II.Eangelica itaqꝫ natura. hec prīoconſideranda ſunt: quādo creatafuerit: ⁊ vbi ⁊ qualis facta ſit duꝫprimo conderetur. Deinde quaII lis effecta auerſione quorundaꝫ ⁊conuerſione quorundā. De excellentia quoqꝫ⁊ ordinibus: ⁊ donorum differentia: ⁊ de officijs ac nominibus: alijſqꝫ pluribus aliqua dicenda ſunt. Quādo facti ſunt āgeli: prius dicit in quo videntur ſibi obuiare auctoritates.Uedam auctoritates innuere videntur ꝙ ante oēm creaturam creati ſūtangeli. Vnde illud. Prīo oīum creata eſt ſapientia: qd̓ intelligitur de angelica natura: que in ſcriptura ſepe vita ſapīa:⁊ lux dr̄. Nā ſapīa illa que deꝰ ē: creata non ē.

filiꝰ enī ſapīa pr̄is ē genita: nō fcā nec creata: ettota trinitas vna ſapīa nō ē que fcā nec creataē: nec genita: nec ꝓcedēs. De āgelica gͦ vita illud accipiēdū ē: de qͣ dicit ſcriptura qn̄ fcā ē .ſ.primo omnium. Sed rurſus alia ſcriptura dicit. In principio creauit deus celum ⁊ terramEt in prophetia. Initio tu domine terraꝫ fundaſti: ⁊ oꝑa ma. t. ſ. c. Et videtur quedam cōtrarietas oriri ex aſſertionibus iſtis. Nā ſi primo omnium creata eſt ſapientia oīa poſt ipſāfcā vidētur: ⁊ ita pꝰ ipſam fcā vidētur celū etterra: ⁊ ipſa fcā ante celum ⁊ terram. Iterumſi in principio creauit deus celū ⁊ terraꝫ: nihilfactū ē ante celū ⁊ terrā. ergo nec ipſa ſapiētiafacta an̄ celū ⁊ terrā. Cum ergo hec cōtrariavideantur: nec in diuina ſcriptura fas ſit ſentire aliquid eſſe contrarietatis: requiramus intelligentiam veritatis. Quid ſit tenendum docet premiſſas auctoritates determinans.Idetur itaqꝫ hoc eē tenendū ꝙ ſiml̓creata ē ſpūalis creatura .i. āgelica ⁊corꝑalis. Scd̓m qd̓ pōt accipi illudSalomonis. Qui viuit ī eternū creauit oīa ſil̓ .i. ſpūalē ⁊ corꝑaleꝫ naͣm: ⁊ ita nonprius tꝑe creati ſunt angeli qͣꝫ illa corꝑalis maͣquatuor elemētoꝝ: ⁊ tn̄ prīo oīum creata ē ſapientia: qꝛ ⁊ ſi tempore non precedit: precedittamen dignitate. Ꝙ ſimul creata fuerit corporalis ⁊ ſpiritualis creatura.Vod āt ſil̓ creata fuerit ſpūalis corAporaliſqꝫ creatura Augu. ſuꝑ Geneſim aꝑte on̄dit dicēs. Per celū ⁊ terIram ſpūalē corꝑalēqꝫ creaturā intelligi: ⁊ hec creata in principio .ſ. tꝑis vel in prīcipio. quia primo facta ſunt. Ꝙ nihil factuꝫ ē ante celū ⁊ terrā nec ēt tēꝑꝰcū tꝑe enim creata ſūt: ſed non ex tꝑe.Nte ea enī nihil ſcm̄ ē: nec ēt tp̄s factū ē ante ſpūalē .ſ. angelica naͣm: etante corꝑalem .ſ. maͣm illā quattuorelemētoꝝ ꝯfuſaꝫ. Illa .n. cū tꝑe creata ſūt. nec ex tꝑe: nec in tꝑe. ſicut nec tēpus intēpore creatū ē: qꝛ nō fuit tp̄s anteqͣꝫ eēt celuꝫ⁊ terra. Vn̄ Aug. in li. de trinitate dicit ꝙ deꝰfuit dn̄s an̄qͣꝫ eſſet tp̄s ⁊ nō in tꝑe cepit eē dn̄sqꝛ dn̄s fuit tꝑis quādo eē cepit tp̄s: nec vtiqꝫtempus cepit eē in tempore: quia non erat tp̄santeqͣꝫ inciperet tempus. Ꝙ ſimul cum tempore ⁊ cum mundo cepitcorporalis ⁊ ſpūalis creatura.

b 3