Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Einzelbild herunterladen
 

Sermo. Cxlv.De eodem

lxxv. mil̓ia hoīm. ⁊ ipſe euaſit dn̄o volēte vt ſe emēdaret Cūqꝫ nō emēdaret ſtatuꝫ ſuū nec recedet a via ſuꝑbie ⁊ adoraret ī tēplo ſuo neſtarothfilij ſui ſaraſar ⁊ adramalech int̓fecerūt eū ibidē gladio. Ecce viā malā ābulabat; ⁊ iō ad vitā malā ꝑueīt ⁊nō ad vitā et̓nā. qꝛ d̓t Hugo. Superbia ī celo nata ē: ſꝫ tene ī memoria q̄via īde ceciditriō illuc poſtea redirenō potuit. Quidā v̓o ambulant ꝑ viam auaricie ⁊ illa ē via ml̓tū laborioſa; qꝛ nocte ac die auarꝰ nūqͣ qͥeſcitEccī. ij. Cūcti dies eiꝰ plem ſūt laboribꝰ ⁊ erūnis nec ꝑ mortē mēte reqͥeſcit. Gre. Nihil laborioſiꝰ ꝙͣ terrenisdeſiderijs eſtuare. nihil qͥetius in hocmūdo ꝙͣ nihil appete̓. Augͥ. Diuitiasīueniſti requiē ꝑdidiſti die ſollicitꝰnocte pauidꝰ. ſꝑ egenꝰ. vn̄ dicūt dānati auari. Sap̄. v. Ambulauimꝰ vtas difficiles. viā aūt dn̄i ignorauiꝰQuid ꝓfuit nob̓ ſuꝑbia nrā qͥd diuitiaꝝ iactātia. Oīa trāſierūt velut ymbra. De auaris audi qͥd d̓t dn̄s Mat.xix. Faciliꝰ ē camelū ꝑfo. a trāſ. ꝙͣ di.aua. ī reg. ī ce. Hāc viā nō dēmꝰ ambulare. ſi cupimꝰ ad vitā et̓nā ꝑuenire. Exēplū. Quidā ea̓t diues vſurarius. ⁊ hēbat duos filios; quoꝝ vnusſeq̄bat̉ dn̄m ītrās he̓mū ⁊ ibi vitamducēs auſterā. Aliꝰ vero ſeq̄bat̉ pr̄eꝫdiuitias cōgregādo. Factū ē aūt vtmoreret̉ pr̄. ⁊ poſſedit filiꝰ he̓ditatēpr̄is. ⁊ nō lōge poſt eciā mortuꝰ eſtQd̓ cū audiſſꝫ filiꝰ in he̓mo. rogauitdeū vt reuelaret ſibi ſtatū eoꝝ. Napit̓ ergo ⁊ deducit̉ ad īfernū. ⁊ aꝑtoquodā puteo; pr̄ ⁊ filiꝰ exibāt cū flāma ⁊ fumo mordētes ſe inuicē ⁊ dicētos. Maledictꝰ tu pr̄ ait filiꝰ. qꝛ illaboͣ q̄ ꝯgregaſti ꝓpt̓ hec damnatꝰ ſū.Qn̄dit pater. immo tu ſis maledictꝰquia ꝓpter te illam pecuniā cōgregaui. ⁊ ſic ſe inuicem mordētes ⁊ maledicentes ſibi. retruſi ſūt in puteum.

Ipſe vero ad ſe reuerſus vitā ī bonofimuit ⁊ omnia huiꝰ mūdi trāſitoriadimiſit. Nam diuitie per magnū laborē acquirūtur ⁊ per maiorē timorempoſſidetur. ⁊ per maximū dimittūturQuid ā ambulāt per viā carnaliū voluptatū. ⁊ iſti nō ꝑueniūt ad vitameternā. pͥ. Corni. vi. Neqꝫ fornicarij.ne. adul. re. dei poſſi. Aug. Si pie ⁊caſte vixeritis: ſine fine gaudebitis.Si īpie ⁊ luxurioſe vixeritisret̓nis incendijs ſubiacebitis. Iſtā viā fere totus mūdꝰ ante diluuiū ābulauit. id̓ooēs perierūt: p̄ter noe cū ſuis. Exemplum. Iuuenis quidā nocte qͣdaꝫ voluit ire ad amaſiam ſuā ⁊ cū veniretad quēdā pontem; inuenit eū fractūet ſtatim affuit vnꝰ in equo pallidodicēs ei. Aſcēde poſt me ſuꝑ equū ⁊traducā te Cūqꝫ ille aſcēdiſſet: p̄cipitauit illū in aquā ⁊ ſubmerſus ē. eatautē diabolus. Iſte ſunt tres vie qͣsfere maior pars hoīm ambulat. qꝛ dicit̉. i. Io. ij. Omne qd̓ eſt ī mūdo auteſt cōcupiſcētia carnis .i. luxuria; auteſt cōcupiſcentia oculoꝝ .i. auariciaaut ſuꝑbia vite. Eſt aūt vna tm̄ viaque ducit ad vitā eternā. De qua d̓rEphe. v. Ambulate ī dilectiōe. ſicutet xp̄us dilexit vos. Augꝰ. Caritaseſt via dei ad hoīes ⁊ via hoīm ad deum. Per caritatē nāqꝫ venit deus adhoīes. ⁊ hoīes currūt ad deū Nā d̓r. 1.Io. nn. Deꝰ caritas eſt ⁊cͣ. Hanc viam ſancti martires ambulauerunt q̄ꝓ dilectione dei diuerſa tormenta ſuſtinuerūt. qͥdā decollati. qͥdā excoriati. quidam lapidati; quidaꝫ rotati. q̄dam crucifixi: quidā ſubmerſi. Io.viij. Quis nos ſeparabit a caritatedei. ſi vis kre. domi .xxij. ī ẜ. Hoc oroIſtā viā pauci ābulant. ſꝫ alias viasmulti ābulāt. Vn̄ dn̄s Mat. vij. Spacioſa ē via q̄ ducit ad ꝑditionē ⁊ ml̓ti ſunt qͣ intrant per eaꝫ. Et arta eſtvia q̄ ducit ad vitam. ⁊ pauci ſunt qͥ