Vm̄ca. xxiiij.Sermo. Cliij.

Orige. Miſericordia ē nature hūaneornamentū precioſum cuiꝰ ſi quis expers fuerit hoīeꝫ ſe eſſe diffitēt̉. Nolle em̄ miſereri e cum feris habere comercium; ꝙ nocuium eſt homini eſſemimiſericorde ptꝫ in diuite epulone;q̄ laꝫ aro micā panis negauit. poſteagutta aque in īferno petijt nec obtinuit. Aliud exemplū. Erat quidā diues multas epulas diuitibꝰ ꝓpter popam ſeculi faciēs; ſed pauperibꝰ valde immiſericors fuit. Quadā die cummagnū cōuiuiū feciſſet ⁊ oēs gauderent; venerūt tres in equis ingr̄is ſedentes; ⁊ quartum cū eis vacuū ducentes. adeo horribiliter ad portampnlſauerūt ꝙ oēs terrerētur. Tuncait ille diues Audio ꝙ vocor; epulamini donec veniā. Et vadens ad portam cū ſeruis ſuis rapit̉ ab eis. ⁊ ſuper equū vacuū ponit̉ ⁊ deducit̉ ad īfernū; qd̓ audies filiꝰ multū turbatꝰeſt ⁊ volēs ſtire quo pater eius deueniſſet veīt ad quendā ingromanticū.promittēs ei plurina dona ſi ſibi patrem ſuū oſtendet. Qui aduocās demones; didicit ab eis ꝙ in ptāte eorum eſſet. Et ait ad filiū vis patremtuū videre ego comittā te demonibꝰvt te deducat ad eū ⁊ ſanū reducāt;et ille annuit. ⁊ in momiēto eum adpatrē adducūt. qui iuenit eū in glorioſo palacio ſede ⁊ ſibi videbat̉ glorioſe veſtitū: vt domi ſolebat ſede.Cunqꝫ qͣret cur illuc deductꝰ fuiſſet:reſpōdit. Hic ꝑpetue cruciabor. qꝛ īmiſericors ad pauꝑes fui. Cui filiusTamē in te nullū dolore video. At ille. Uotꝰ inquid ardeo: ⁊ eleuas mātellū: totū interius ardebat ſicut fornax acceſa. ⁊ addidit. monile quodante pectus habeo ē ſerpens peſſimꝰqui me maxīe cruciat. Cui filiꝰ. Poteſt ne aliquis tibi ſubuenire Qui reſpōdit. Lequaꝙͣ Sed ꝙͣdūi deꝰ in celo ego cruciabor in inferno. Filiꝰ ait.

Da mihi ſaltē ſignū vt oſtendā carismeis vt mihi credāt ꝙ te vidi. At ille rapuit monile de pectore ⁊ ꝓiecitin pauimētū di. Hoc tibi ſit ꝓ ſignoqd̓ cū tollere vellet exuſtus grauiterclamauit. O pat̓ quāte ſūt pene tueet reductꝰ vnde venea̓t; oībꝰ rei euētū nūciauit ⁊ oīa bō ſua dedit pauperibꝰ vitā emendauit; in bonoqꝫ fineterminauit.¶ Dn̄ca .xxiiij.Sermo. Cliij.Obuletis digne: ꝑ oīa deoplacētes Col̓. i. Vides apl̓sꝙ iſta pn̄s vita nihil aliud ēniſi q̄dā curſus ad morteꝫ quem nosoēs oportet curre; qꝛ nō habemꝰ hicmanētem ciuitatē. ſꝫ futurā inqͣrimꝰIdeo docet nos hic qūo debemꝰ ābulare ī vitā iſta vt ad illā vitam celeſtem ꝑuenire valeamꝰ dicēs. ābuletis digne. q. d. Imbuletis ſic in hacvita vt deo placeatis; ⁊ ſic eritis digni; vt ad vitā eternā ꝑueniatis Sciendū aūt ꝙ volētibꝰ ambulare ad vitā eternā plura ſūt neceſſaria Primūeſt ꝙ diligēter timeāt deiuationē ⁊errore que deiuatio contingit ex duobus. Primo ex multiplicitate viarūſcꝫ qn̄ multe vie occurrunt viator incautus ſepe deiuat. In hac pn̄ti vitadiuerſi diuerſas vias ambulant: ſedneceſſe ⁊ vtile ē homīnivolēti veniread vitā vt eligat viaꝫ meliorē. Quidā em̄ ambulāt in excelſo .ſ. ꝑ ſuperbiā: ⁊ iſti ſepe cadūt Lu. xiiij. ⁊ xviijQui ſe exaltat hūiliabit̉. Iſtā viamambulauit ſennacherib q̄ in ſuꝑbiaobſedit ihrl̓m ⁊ dixit ꝙ deꝰ eoꝝ nōpoſſet eos libeare de manu ſua. ⁊ dixit ei deꝰ per yſa. xxxvij. Cū fureresaduerſū me ſuꝑbia tua aſcēdit in aures meas. Ponā ergo circulū in naribus tuis: ⁊ frenū in labijs tuis ⁊ reduca te in via ꝑ quā veniſti. Et ſubdit̉ ibidē de eiꝰ ſubiectiōe: qꝛ ī illa nocte ꝑcuſſit dn̄s de exercitu ſuo centū