Dm̄ca. xvi.Sermo. Cxxxvij.
currū ⁊ p̄cedebāt eū adoleſcētes pulcherrimi. ccc. habētes. ccc. peltas .i.clipeos aureos Cuſtodes qui excubabāt ante fores domꝰ ſue. l. habētesquinqͣgnita ſcuta aurea ⁊ tot lanceasereas. Multa alia ſūt q̄ delicijs ſuis aſſcribūtur; ſed qͥd ꝓſuerūt omniaiſta trāſierūt velut vmbra. Attamēoēs delicie huiꝰ mūdi non poſſent ininino gaudio celoꝝ ꝯparari. Exēplūvirgo quidā obſeſſa a demonio q̄ dabat reſpōſa ad int̓rogata ad quā dixit vir ſcūs Nunqͥd̓ tu ex illis es quide celo ſūt eiecti. len̄dit heū ſū de ill̓.Qui vir ſcūs dic nob̓ quantū eſt gaudiū celi. Qui reſpōdit. qūo potero tibi dice: tale ē gaudiū qd̓ nec oculusvidit. nec auris audiuit: nec ī cor hominis aſcēdit vel cōprehende poteſtCui vir ſanctus velles ne libēter ibieſſe. At ille ingeniuit dices. Si poſſibile eſſet me grām īuenire; ⁊ ſi hp̄ eſſem ꝓ eo vellem oēm penā mundi ſuſtinere. Et ſi eſſet vnā colūna erea aprofūdo īferm vſqꝫ ad ſūmū celi erecta ⁊ nouacul̓ acutis ⁊ gladijs circūfabricata; illā aſcēdere vellē vſqꝫ addiē iudicij ⁊ deſcēdere ꝓ mīmo gaudio celi. Querite ergo pͥmū regnumdei vbi inueniētis oīa q̄ deſideratis.Sola ꝑ̄guſtatio illiꝰ gaudij plꝰ valetꝙͣ totū gaudiū totiꝰ mūdi Qd̓ guſtauerat. Augꝰ. qn̄ dixit ītroducis medn̄e aliqn̄ in affectū multū muſitatūintrorſus ⁊ neſcio in quā dulcediēque ſi perficiat̉ in me neſcio qͥd aliudſit vita eterna ſi illa nō eſt. Ger. Sivna gutta illiꝰ gaudij tantū īebriatmulto magis totiꝰ fluctus: ſi d̓i veſtigia tantā habent ſuauitatē: qͥd hꝫdeus qͥ eſt fons totiꝰ gaudij; vn̄ petrusCū guſtaſſet vnā guttā illiꝰ gaudijoptabat ſemꝑ ſic mane dicēs Bonūeſt nos hic eſſe faciamꝰ hic tria tab̓nacula: tibi vnū ⁊ helye vnum. ⁊ c.Rogemꝰ igitur dominū ⁊ c.
¶ Om̄ca .xvi.Sermo. CxxxviijVſecro vos ne deficiatis ī tribulationibꝰ. Ephe. iij. Qm̄per multas t̓bulatiōes oportet nos intrare in regnū celoꝝ. ſicutd̓r Act. xiiij. Ideo monemūr in verb̓ꝓpoſitis vt tribulatiōes ſuſtineamꝰlibēter ꝓpter multa. Primo qꝛ t̓bulatio ē adiutorium hoī a deo miſſumquicūqꝫ miret bellū cū mimico ſuo qͥeſſet fortior eo gratuꝫ habe̓t ſi ei aduitoriū mitteret̉ ꝙ inimicū ſuū poſſꝫvincere. Sic ē de hoīe ꝙͣdūi ē in hacvita oportet eū hr̄e pugnā cum carne ꝓpria tanꝙͣ cū hoſte; qꝛ caro cōcupiſcit aduerſus ſpūm ⁊ ſpūs aduerſus carnē: ſicut d̓r ad Gal̓. v. Caroem̄ cōcupiſcit aduerſus ſpūm: ſtꝫ carnalia que ſunt ꝯtra ſalutē aīe vndequi vult vnicere cōcupiſcētias carisgratū debet ei eſſe qn̄ mittit dn̄s eialiqͣs tribulationes vel infirmitatesMultōtiēs em̄ cōtingeret ꝙ hō̄ faceret multa mala ſi dn̄s ꝑ infirmitateꝫvel tribulationē non īpediret. Exemplū habemus Gene. xx. In rege abimelech qͥ abrahe abſtulit vxorē ſuā;qꝛ pulchra eat ſtatim flagellauit eūdn̄s vt nō cognoſcet ea ⁊ reuelatūeſt ei in nocte in ſomnis ꝙ ꝓpter vxorem abrahe tales ſuſtinet infirmitates ⁊ ſtatim dimiſit eā: vnde legit̉ īvitaſpa. Cū quidā peteret a ſcō Iohāne he̓mita vt oraret ꝓ eo vt liberaret̉ a triſticiā ſua .ſ. a terciana. keſpondit rem tibi neceſſaria non deſideras a te auferri. Legit̉ eciam in legēda beati Uhomē cantuariēſis martiris. Cū infirmꝰ quidā ſanitateꝫ adſepulchꝝ eius īpetraſſet cogitare cepit. forte ſanitas impedit aīam. ⁊ rogauit vt ſi nō expediret ſibi ſanitasinfirmitas quā habuit rediret qd̓ factū eſt. Iō d̓r de btō paulo. ꝙ cum īfirmaret in corꝑe. tūc fortior fuit in