Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Einzelbild herunterladen
 

De eodemSermo. Cxxxvij.

ries eius lōgiſſima ⁊ pulcherrima fuit ⁊ ſemel in āno tondebat̉: que ẜmioſephū tanta ea̓t vix qd̓ in nouē diebꝰ tonderi potuit. Et ſuperflua ceſaries vendebat̉ ducentis ciclis. Hancemebāt mulieres vt crines ſuos ſubornarēt. Et quid ꝓfuit ſibi tāta pulchritudo; mala tamē morte interijt:ſicut d̓r. ij. ke. xviij. Noli e̓go homoappetere iſtam pulchritudinē perituram: ſed illam ſempiternam. Quarto ſolēt homines appetere ſapientiāquam in regno celorum perfectiſſimeniueniūt. Ibi ſapiē̓tia mūdi eſt quedam fatuitas. Anſelmꝰ. Ibi ſapientia ſalomonis eſſet quedam ſtulticiaqui tamē legit̉ fuiſſe ſapientiſſimꝰ.Quid ꝓfuit ſibi ſapientia ſua qui tn̄in fine vite ſue a mulieribus victꝰ fuit ⁊ illudebat̉ ⁊ ydola adorabat: decuius ſalute dubitat̉. Item quid ꝓfuit achitofel ſapiēti cōſilium ſuum. cūius cōſilium erat in iſrl̓ qͣſi qui cōſuleret deum; ſicut d̓r. ij. Reḡ. xvij. tamen mala morte interijt qꝛ ſemetipſum laqueo ſuſpēdit. In regno autēcelorum ibi erit vera ſapiētia ⁊ ꝯgnitio dei ⁊ omniū rerum. ſpern. Tunccognoſcemꝰ patris potētiam. filij ſapiētiam. ſpūs ſancti benigniſſimā clenientiam. ⁊ ita habebimꝰ illius ſumme trinitatis noticiā. Criſoſto. Quideſt quod nō ſciat qui ſcientem onavidet quaſi dicat. nihil ē ꝙ homo ignorare poteſt. ibi enim videbimꝰ illāfaciem dei in qua omnia ꝯgnoſcimꝰet in illa viſione illiꝰ faciei conſiſtittota vita eterna. vnde d̓t dominꝰ.Io. xvij. Hec ē via eterna vt ꝯgnoſcant te ſolum veꝝ deum ⁊ quem miſiſti ih̓m xp̄m. Bern̓. Eterna oīm btōrū ſolemintas ē. deū facie ad faciemintueri. O ꝙͣ deſiderabilis ⁊ delectabilis eſt faciēs illa benedicta de qͣ d̓tFulgētius: ꝙ ſi homo eſſet in oībuspenis infermi ⁊ videre poſſet illam bē

nedictam faciem nullum ſentiret dolorem. Exemplum quidam ſanctusvir in extaſi poſitꝰ dūctus eſt in purgatorium vbi vidit innumerabilespenas quarum minima tāta erat ꝙnon poſſet omnibꝰ penis huiꝰ mūdicōparari in qͥbꝰ vidit animas diuerſimode cruciari. Inter qͣs vidit vnāanimam hilari vultū gaudentem ⁊ridentem. Cunqꝫ queret quomodo ītāta pena ridere poſſet. Neſponditnūciatū eſt mihi ꝙ hodie puer natuseſt qui futurꝰ erit ſacerdos ⁊ cum ille miſſam celebrauerit ego faciē ſaluatoris videbo ⁊ ſaluabor Quinto appetūt homines delicias ⁊ gaudia. Siergo delicias queras ⁊ deſideras ibi īuenies Omnes em̄ delicie que fuerūtet erūt ab inicio mūdi vſqꝫ ad diemiudicij ſūt reſpectu illiꝰ ſuauitatis ſicut eſt vna gutta aque reſpectu totius maris. Quid ꝓfuerūt ſalomonidelicie eius. nullꝰ legit̉ tātas habuiſſe delicias in mūdo ſicut ipſe. Nā ī iuuētute cepit exercere delicias ⁊ ſic vixit vſqꝫ ad finē vite. Decimo aūt anno factus ē rex. ⁊ in vndecimo duxitvxorē: ditiſſimꝰ ⁊ potētiſſimꝰ fuit indiebꝰ ſuis: tm̄ habuit de auro ⁊ argēto in iheruſalem. ꝙ argentū quaſi lapideꝰ reputabat̉ multam familiamhabuit: pulcherrima edificia pulcherrimas vxores: ſeptuaginta regmaset octoginta cōcubinas ⁊ adoleſcentulaꝝ nō erat nūerꝰ. multos equosquadraginta milia p̄ſepīa equoꝝ curialiū duodecim milia equeſtꝝ Cibꝰeius erat ſingulis diebꝰ. xxx. chori ſiliginis. ⁊ lxx. chori farine. decem boues pingues. vniginti boues paſcuales centū arietes excepta venatiōe īnumerabiliū cerubꝝ; capraꝝ: bubaloꝝ ⁊ auiū altiliū ⁊ piſcium qͣ quotidie ab omnibꝰ finibus eius apportabātur. Non longe a iheruſalem eratortꝰ deliciaꝝ ad illū ſolitꝰ erat ire in