Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Einzelbild herunterladen
 

De eodemSermo. lxxxviij.

mēdacij. ⁊ licet aliqͣ mendacia ſint q̄deꝰ odiat ītātū ꝙ igne purgatorij ꝓeis hoīem gͣuat. tn̄ qn̄qꝫ ꝓ mēdacijseternalit̓ dānat. Prīo vizcū qͥs ī hismentit̉ que ſunt fidei vt he̓ticꝰ. quotiēs loqͥtur ꝯtra fide aſſerēdo peccatmortalit̓. Secūdo morle mendāciū ēqn̄ nulli ꝓdeſt ⁊ alicui obeſt. Tercōqd̓ alicui obeſt ⁊ alicui ꝓdeſt. Quarto quod fit ſolū mentiēdi fallendiqꝫlibios cāii qͣſi ſine cauſa ⁊ vtilitateet vocat̉ ab auguſtino pctm̄ moͣrle .i.mendaciū: qd̓ fit ex lōga ꝯſuetudinēet tanta libidine ꝙ nō dimittit̉. Qn̓to qd̓ ſit ex cupiditate placēdi ē mēdaciū adulatoris ī malo. Alia tria mēdaciā ducūt ad purgatoriū: videlicetcū quis taliter mētitur ꝙ nulli obeſtet alicui ꝓdeſt ad euitandū periculūperſone vel aīe cū tamē diſtinctionenegocioꝝ Eſt tamē ſingulare mēdaciū. ꝙ dominꝰ ſingularit̓ inter mortalia deteſtat̉. Secūdo ē mendaciū qn̄quis ſcient̓ iurādo cōfirmat ꝙ ſit vetū cū ſit falſū. ꝙͣto igit̉ mēdāciū ē gͣuiꝰ tāto gͣuiꝰ ē iuramētū qd̓ illd̓ mēdaciū ꝯfirmat eſſe veꝝ. Ita illud cōtrariū eſt deo ꝙ nō ſolū punit illd̓ et̓nalit̓ ī hoīe: ſed eciā qn̄qꝫ corꝑaliterin p̄ſenti vita. mmimo vbi minis abundant periuria punit deus ipſa loca.Eze. xviij. Viuo ego d̓t dominꝰ Itēde mēdacio reqͥ. do. iij. pꝰ octa. eph̓isTercio linguā nrām refrenare debemꝰ a ꝑiurijs. De iſta materia req̄repoſt trini. in ſermo. Abrahe date ſūtpromiſſiōes ſcꝫ. do. xiij. pꝰ penthe. De eodē. Sermo. lxxxviij.Men dico vob̓: ſi qͥd petieritis pr̄eꝫ meū in noīe meo daIbit vob̓. Io. xvi. In iſtis verbis dn̄s facit tria. Primo hortat̉ nosad petendū. Secundo docet petendimodum. Tercio promittit conſequipeticionis effectū. Primū ibi. Amendico vob̓ ſi qͥd petieritis pr̄em meū.

Secūdū ibi. In noīe meo. Terciū ibidabit vobis. Ad omnia iſta tria ſciēdum ꝙ quatuor modis ſolēt homīesimpetrare quod petūt: ⁊ eiſdem modis debemꝰ nos ſpiritualit̓ a deo petere ⁊ impetrare. Quidam impetratper infirmitatis ⁊ pauꝑtatis ſue oſtēſionē: ſicut videmꝰ in mendicis. Exēplum Actuū. iij. vbi dicitur de quodāclaudo qui quotidie portabatur āteportam ſpecioſam templi oſtendespaupertatē ⁊ debilitatem ſuā: vt intrantes ſui miſerent̉. Cum autem petrus ⁊ iohānes ītrarēt ille rogabateos vt elemoſinā ſibi darēt. Cui petrus. Aurū ⁊ argentum non ē mihi.qd̓ autem habeo hoc tibi do. In noīedomini ſurge ⁊ ambula ⁊ ſanatꝰ eſthō ille Hoc mō debemꝰ eciā dominoimpetrare ⁊ pete .ſ. infirmitatē. debilitatē. ⁊ paupertatē noſtrā ꝯgnoſcēdo; ſic impetrauit dauid dicēs. Miſerere mei domine qm̄ infirmꝰ ſum ſana me dn̄e. qm̄ conturbata ſunt oīaoſſa mea. Nota hyſtoriā. ij. Re. xij.qm̄ ꝑ humilitatē poſt lapſū cum berſabee dauid īpetrauit veniā ⁊ remiſſionē pctōꝝ. Hoc mō impetrauit Salomon ſapientiā allegando infipientiā ſuam humilit̓. Cui cum dn̄s dice̓tPete a me quid vis vt dem tibi. Aitſalomō: dn̄e deꝰ. Ego ſū puer ꝑuulꝰignorans ⁊ regnare me feciſti. damihi ergo cor docile vt poſſim iudicae̓ppl̓m tuū ⁊ diſcerne int̓ bonū ⁊ malū. Et placuit ſermo iſte corā dn̄o ⁊dedit ei ſapientiā: eo ꝙ ſuam inſipietiam humilit̓ allegauerat. Ecōtra ſuperbi ponūt pulchrius exteriꝰ. gl̓iādo ꝓpter oſtenſionē. ⁊ idro nō impetrāt. Potētes em̄ qui ſe diuites oſtedūt non ſolū non impetrant: ſed etiāaliquādo habitis ſpoliātur. Exēplūhabemꝰ in phariſeo ⁊ publicano Lu&e. xviij. Secūdo qͥdā impetrāt ꝑ donorum largitionem. ſicut fit ī curijs