me Igitur ⁊cͣ Pro rn̄ſione ſciendū eſt pͥmo/ ꝙ aliquid dicitur requiri ſeu neceſſariū ad aliud dupliciter. Vno modo ꝑ qd̓ meliꝰ ꝑuenitur ad finem / ⁊ ſic attentio oroni neceſſaria eſt Alio modo dicitur aliqͥdneceſſariū ſine quo res non poteſtſequi ſuū effectū. Triplex aūt eſt eſfectꝰ or̄onis ſiue finis ¶ Primꝰquidē cōmunio omnibꝰ octibus caritate formatis qd̓ eſt mereri. et quatum ad huc effectum ſiue finem nōde neceſſitate requiritur ꝙ attentioſit continua per totam orationem.ſed virtus prime uitentionis quaaliquis ad orandum accedit reddittotam oratione meritoriam ſicut ⁊in alijs meritorijs cctibꝰ contingit¶ Secūdꝰ et orōnis effcūs / ⁊ eiꝓprius eſt impetrare. ⁊ ad huc etiāſufficit prima intētio/ quā deꝰ principaliter attendit. Si aūt prima intentio deſit/ oratio nec ē meritor ianet impetratiua. ⁊ ad huc ītellectūdicit gregoriꝰ Illam enim or̄onemdeus nō andit. cui ille qui oreit nonintēdit Terciꝰ aūt effectꝰ orationis eſt que pn̄tialiter efficit ſcꝫ quedam ſpūalis refectio mentis. ⁊ adhoc requiritur in oratione ꝯtinua attentio Vn̄ de hoc fruttu dicit apoſi. coꝝ. xiiij. Si ore lingua mēs meaſn̄ fructu eſt Hic tamē ſecūdo notandū ē ꝙ oroni vocali. triplex p̄tattētio adhiberi Vna qua attendit̉ad verba/ ne ī eis erretur Alia quaattenditur ad ſenſum/ qui ꝑ ⁊b̓ba ſignificatur Tercia qua attenditur adfinem orōnus ſcꝫ ad deum. in queper orōnem ſpūaliter aſcenditur/ ⁊ad rem ꝓ quā oratur. ⁊ iſta ē inaxime neceſſaria. ⁊ hanc habere pn̄teciam ydiote. ⁊ qn̄qꝫ vt dicit hugode ſcō victore. ī tōtū habūdat hec attētio qua mens in deū fertur. vt eciam oīm alioꝝ mens obliuiſcatur.¶ Tercio notēdum eſt ꝙ duplexeſt mentis euagatio. Vna que fitex propoſito/ ⁊ hec eſt peccatum/⁊ hec impedit oronus fructu/ maxīeſi euoget̉ mēs ad aliqd̓ qd̓ ē pcc̄mvel fine or̄oīs ꝯtrariū Alia ē euegatio mētis q̄ fit p̄ter ꝓpoſitum ⁊ hecoronis fructū nō tollit Vn̄ baſiliusdicit Si vero debilitatꝰ a pcc̄o fixeneqͥs orcire. Quatucūqꝫ potes teipſū cohibeas ⁊ deꝰ ꝯgnoſcit eo ꝙ nōex negligētia ſꝫ ex fragilitate nō potes vt oportet aſſiſtere cora eo Vn̄nies humana ꝓpter īfirmitatē noture lapſe diu in alto ſtare nō p̄t. qꝛpondere humane fragilitatis ad inferiora deprimitur. ⁊ inde contingit ꝙ ipſa dum orando in deum acendit per contemplationem ſubitoeuagatur per quandam fragilitatem ⁊ hoc non eſt peccatum. quidnon ex electione ſed ex naturob infirmitate procedit. Et per iſta patet reſponſio ad iſtud primū dubium. Ꝙꝓͣtū ad ſecūdā queſtionēarguitur pͥmo ꝙ oro vocalis nō debeat eſſe diuturna. qꝛ Mᵗ vi. dr̄ Orates nolite multum loqui. Et ibidēxpriſtus modum orandt prefixitbreuem/ ⁊ n̄ verborum prolixitate/ ꝑ īſtitutione orōnis dn̄ice. ergonō videt̉ licitū vltra or̄onē ꝓtēdere