Incipit tractatꝰ de oratione dn̄icaP. de ayllyacōIc ergo orabitis Mathe. ſexto. Hic docetxpriſtꝰ breue et debitum modum orandiqͦ vti debēt catholiciEt qꝛ ſicut dicit gloſci/ nulla oratioinegis ſpecialis eſt ꝙ illa que ex ore filij qui ē veritas ꝓceſſit. ideo deoraitione tractaturi. primo tractabimus de oratione dn̄ica in ſpecialiſecundo de oratione aliquas queſtiones ſoluemꝰ in generali Quatum ergo ad primū hec oratio dn̄ica diuiditur in exordiū/ tractatum/⁊ concluſionem. In exordio beniuolētia captatur. Pater noſter ⁊c Intractatu petitiones ordinantur. ſactificetur nomē tuū ⁊c. In cōtluſiōepetitionū cōfirmatio optatur AmēTirca exordiū primo notādūeſt ꝙ in eo dei heniuolētia captaturtripliciter Primo ex parte rogatiquia pater/ cuiꝰ filij ſumꝰ ꝑ fidem.lo. iº. Secūdo ex parte rogantiumquia/ noſter/ nobis datꝰ ꝑ caritatēi0. iijᵈ. Sed eciam tercio ex ꝑte atceſſoꝝ. qꝛ dicitur. qui es in celis. ideſt ī ſanctis/ quoꝝ auxilio erigimurꝑ ſpemDicamꝰ ergo Pater. ī quecredimꝰ. noſter. que diligimꝰ. quies in celis. de quibꝰ ſperamꝰ.Secūdo notandum eſt ꝙ dei beniuoletiā captamus nō vt ipſum flectrimꝰ cum eius voluntas ſit immūtabilis/ nec vt eius beniuolentiampreueniamus. cum ipſe ſua beniuolentia nos preueniat. quoniam ip̄iprior dilexit nos / vt dicitur pͥª. 1o.quarto. ſed vt in nobiſipſis de ſuabeniuolētia certā fiduciā excitemꝰ.⁊ hoc fit precipue ex tribꝰ que ī hocexordio notōtur Primo ꝯſiderādoeiꝰ caritatem. qua bonū noſtrū vultqꝛ pater. Secūdo eiꝰ largitate. qꝛſeipſum nob̓ dat. ideo dicitur noſterTercio eiꝰ maieſtate/ qua nos iuuore p̄t. quod notamꝰ cū dicimꝰ q̄ esin celis Tercio notandū ꝙ ꝓuttrahitur ex ſcōrū gloſis. deus dicitur pater noſter/ multis de cauſis.Primo vt on̄datur ꝙ ei nō timoreſeruili/ ſed amore filiali ſeruire debemus. Secūdo vt cū de filiali adoptione cogitamꝰ. ei tauꝙͣ patri filialem affectum repēdamꝰ. Tercio vtad amorem fraterntatis admoneamur. Nō cū pr noſter dicitur. oībus cōis eſſe docetur. Ideo nemo dicat pr̄ meꝰ. qꝛ hoc ꝓp̓e xp̄o ꝯuenitqui filiꝰ eſt ꝑ natur. alij aūt ſunt filij ei) ſolū ꝑ adoptiōīs gr̄am. Vn̄pſe dicit Vado ad prem meū / ⁊ patrem vr̄m. Meū ſcꝫ ſpecialiter ꝑ natura: vr̄ni vero generoliter ꝑ graꝫQuarto dr̄ pr̄ noſter. vt oībꝰoccaſio ſuꝑbie tollatur. qꝛ non verepoſſunt dicere pr̄ noſter niſi fratresſint Nullꝰ ergo nobilis q̓ diues/ circa minores ſuꝑbiat/ cū eos tꝙͣ frēsrecognoſcat. Quīto ī hͦ occaſiomūdicie ⁊ īnocētie det̉. qꝛ cauedū ēꝑnūcuiqꝫ a pccī ſordibꝰ/ ne tāto prēreddatur indignꝰ. Sexto ī hocppli xp̄iani ſupra populum iudaycum excellentia denotatur. quic antiquis/ vt ſeruis dicitur dn̄s: nobis