ꝙ lectio ſine meditatione eſt arida.meditatio ſine lectione erronea. Oratio ſine meditatione tepida. meditatio ſine oratione infructuoſa Oratio ſine deuotione nō eſt cōtemplationis atquiſitiua/ contemplationisadeptio ſine oratione aut rara eſt amiraculoſai. Deus enim cuius potentie non eſt numerus et cuius miſericordia ſuper omnia opera eiꝰ/qn̄qꝫ de lapidibus ſuſcitat filios abrahe/ dum duros et nolentes atquieſcere cogit vt velint/ qn̄qꝫ nonvocatus ſe ingerit/ qn̄qꝫ non quelitus ſe infundit. qd̓ et ſi aliquandolegimus contigiſſe vt in paulo ⁊ aliis quibuſdam non tamen ideo debemus ⁊ nos quaſi deum cōtemptando talia preſumere. ſꝫ facere qd̓ adnos pertinet/ vt per has quatuor alcentiones graduum./ aſcendamusde virtute in virtutem donet videatur deus deorum in ſyon. Beatusille qui ſic aſcendit. ſꝫ caueat ne poſtcontemplationem iſtam qua eleuatus fuerat uſqꝫ ad celum inordinatocaſu corruat vſqꝫ ad abyſſos. Nepoſt tantam dei viſionem ad laſſiuos mundi actus/ et carnis illecebras conuertatur. Quando veromentis humane cicies infirma/ becti luminis illuſtrationem diuciꝰ ſuſtinere non poterit. ad aliquem triūgraduum per quos aſcenderat/ leniter ⁊ ordinate deſcendat. et alternauim modo in vno mō in alio ſcd̓mmotum liberi arbitrij pro ratione lori ⁊ temporis demoretur. tanto tamen vt michi videtur deo viciniorquanto a primo gradū remocior.Sed heu fragilis et miſera humana conditio. Ecce ductū rationis etſcripturarum teſtimonijs aperte videmus beate vite perfectionem inhijs quatuor gradibus contineri Sꝫquis eſt qui hunc viuendi tramitemteneat. Quis eſt hit ⁊ laudabimꝰeum? Velle multis adicicet/ ſꝫ perficere paucis. Vtinam de illis pauris elemus. Sunt uutem quatuorcauſe que nos a predittis gradibusplerumqꝫ retrahunt. ſcilicet ineuitabilis neceſſitas/ honeſte actionis vtilitas / humana infirmitas/ mūdona vanitas Prima excuſcibil̓. ſcd̓atolerabilis. tercia miſerabilis. quarta culpabilis. Illis enim quos heccauſa a ſuo propoſito retrahit. melius erat graciam dei non aignouiſſeꝙͣ poſt cognitam retroiſſe. Sed odeus bone ſuauis mitis dulcis conſiligrius prudens adiutor fortis ꝙͣ īhumanus eſt ꝙͣ temerarius qui teabicit/ qui tam humilem tam manſuetum hoſpitem a corde ſuo repellit. qui prauas noxiaſqꝫ cogitatioēsrecipiens/ illud ſecretum cubile ſpiritus ſancti/ ſcilicet ſecretum cordis ſuiqd̓ paulo ante gaudijs intendebatceleſtibus tam ſubito īmundis cogitationibus/ quaſi porcis conculcandum tradidit. Heu heu adhuc calent in corde ſponſi veſtigia / et iumintroni ittuntur adulterina deſideriaMale conueniens eſt. aures quemodo audiuerant verba que non