preſentire incipit/ nondum guſtu/ ſꝫquaſi nariū odoratū. ⁊ ex hoc colligit/ ꝙͣ ſuaue eſſet huius mundicie ſētire experientiam/ cuiꝰ meditationeadeo inuenit eſſe iocundam. Sedquid faciet? Hobendi deſiderio eſtuat/ et non inuerūt apud ſe quomodo habere poſſit/ ⁊ quanto plus inquirit/ tanto plus ſitit. dum appoītmeditationem/ apponit ⁊ dolorē.quia non ſentit dulcedinem/ quamin cordis mundiciā meditatio eſſemonſtrat. ſed non preſtat. Nonenim eſt legentis aut meditantishanc ſentire/ niſi datum fuerit deſuper. hoc a ſolo deo eſt/ qui ſcipientieſaporem dat/ ⁊ ſcipidam anime farit ſcientiam. Sermo ſiquidem datur cunctis. talis ſapientia paucis.¶ Videns ergo anima ꝙ ad deſideratum experientie dulcrdinem ꝑſe non poſſit attingere/ ⁊ quāto magis ad cor altum aſcēdit/ tanto magis exaltatur deus. humiliat ſe etad orationem confugit dicens. Domine qui non videris/ niſi a mūdiscordibus/ inueſtigaui legendo ⁊ meditanto que ſit et quomodo haberipoſſit vera cordis mundicia/ vt eamediante vel ex modica parte poſſem te cognoſcere. querebam vultūtuum domine/ domine vultum tuūquerebam. Diu meditatus ſum incorde meo/ et ī meditatiōe mea exardeſcit ignis. ⁊ deſiderium amplius cognoſcendi te. Dum panem ſcicre ſcripture michi frangis. in fractione panis inuigis cognitus eo. ⁊ ꝙto plus te cognoſco/ tanto plus te1pcognoſcere deſidero/ non iam in cortice littere/ ſed in ſenſu experientie.Nec hoc peto domine. propter merita mea: ſed pro tua miſericordici.Fateor enum ꝙ indignus ſum peccator: ſed ⁊ cātelli edunt de micisque cadunt de mēſe dominorum ſuorum. Da michi ergo domine crrahereditatis future⁊ ſultem guttamceleſtis pluuie/ que refrigeret ſiummeam. qꝛ amore ardeo. Hijsautem ⁊ huiuſmodi ignitis eloq̄isſuum inflanmat deſiderium. ſic ſuum accedit affectum: ſic ſponſa ſuūaduocat ſponſum Dominus autemcuius oculi ſuper iuſtos ⁊ aures eiꝰad preces eorum/ non expectat donet ſermonem finierit/ ſed mediūorationis curſum interrumpens/ fetinus ſe ingerit/ ⁊ anime deſideriofeſtinus occurrit. celeſtis rore dulcedinis circum fuſus/ vngentis optimis delibutꝰ. animiam fatigatamrecrecit. eſurientem reficit. aridum īpuguat. facit eam terrenorum obliuiſci. ⁊ abſortis ab ea carnalibꝰ motibus/ ſuperna contemplatione totēin deum conuerti. Sed o domine quomodo comperiemus quādohoc facis? ⁊ qd̓ ſignū aduētus tuiꝰNūquid huiuſmodi conſolationis⁊ leticie teſtes ſunt/ ſuſpiria ⁊ lacrimeꝰ Siquidem ita eſt: noua eſt antiſraſis iſta/ ⁊ iuſitata ſignificatio.Que enim conuentio conſolationisad ſuſpiria leticie ad lacrimas? Sitamen iſte dicende ſunt lacrime etnon potius roris interioris homīsdeſuꝑ infuſi ſuꝑeffluēs habudatia/