iiiij
aſmnt vtyuini ntummrulem du ttnſantiſalaut tnplaus eoꝝnauti-qumlilpbilitūt.iuiruitibulatiam
pͥferebant manna tamē qd̓ prēs comederāt ꝯmēdebōt. Et tūc dixit eis verba ſpiritualia de corꝑe ſuoque qͥdam ex diſcipulis eiꝰ tāꝙͣ carnales nō intellictentes ſꝫ carnaliter accipiētes et abhorrētes dixer̄t Durꝰ ē hic ẜmo qͥs poteſt rū coꝑe? Et abier̄t retro et receſſerūt. Et ait ad duodecī apl̓os. Nunqͥdet vos vultis abire? Et petrus ꝓ ſe et alijs reſpondit. Dn̄e ad quē ibimus. verba vite eterne hobeˢ.etideo ſpirituales eſſe et ſpiritualiter viuere debe-mus. Ita ꝙ verba domini nō videant̉ nobis extranea ſit̄ ill̓ diſcipul̓. qͥ (qn̄ xp̄s dixit. n̓ māducaueritis carnē filij hoīs et biberitis eiꝰ ſāguinē. ⁊cͣ.) nōvalētes fuſtine̓ receſſerūt. ſꝫ potiꝰ agnoſcamꝰ eā eēvite eterne vt vna cū xij. ipſū ꝑ fcē imitemur. Sꝫpauci ſt̄ hodie ſpūales licet ml̓tū deſerāt hītū ſpūalem. Pn̄t āt cornales ⁊ ſpūales cognoſci ex verlo apoſtoli dicentis. Qui ẜm cornē ſunt que cor-nis ſūt ſapiūt. qui vero ẜm ſpm̄ q̄ ſunt ſpūs ſen-tiūt. Spēalit̓ tn̄ ex qͥbuſdā ꝓbat homo vere ſpiritual̓. videlicꝫ ſi tā cito ⁊ tātū ſentit īcōmodū ſpūaleſicut carnale. Et ſi tantū fugit locum tempus ethoīes vbi ledi p̄t in ſpū ſicut vbi p̄t offēdi in corꝑeEt ſi tā libēt̓ ſtudet medicari ſpiritui ſic̄ corpori. qꝛquibꝰ quāto dignior ē ſpūs corꝑe tāto megis cauēdū ē ſpiritui ꝙͣ corꝑi ne ledat̉. Itē ſi cibꝰ ſpūal̓ ſiueſit or̄o ſiue p̄dicatio ſiue ſcpͥtura ſiue corpꝰ xp̄i ſiue